Donderdag sluiten we de dag af met een duik in de zee. De zee-temperatuur is in 2 dagen met 2 graden gestegen naar 18 graden en dat is de voelen! Het water is heerlijk! Voor het eerst nemen we de actioncam mee om onderwater te filmen. Leuk! Een cool filmpje vereist echter wat filmervaring 😀 Ik geniet van de zoveelste Kefir! Ik ben er aan verslingerd! 

Vrijdag is de wifi dermate slecht, dat we besluiten om ergens een kop koffie te drinken zodat we daar op de wifi kunnen werken. We trekken Krk in en belanden op een heerlijk lounge bank. Het lijkt erop dat er meer zakelijke afspraken worden gedaan. Het doet mij herinneren aan een website die schreef dat in Kroatië de zakelijke overleggen veelal tijdens het eten plaatsvinden. En gelijk hebben ze! Waarom zou je in een saai kantoor vergaderen als het ook in de zon mogelijk is?! We schakelen rustig over in het weekendgevoel met een wijntje naast de laptop. Rutger is bezig met de boekhouding. Ik steek mijn energie in de website voor verkoop van websites e.d. aan toeristische attracties zoals bootverhuur, grotten, restaurants, etc. Wanneer we tijd over hebben, kunnen we met onze flyers gaan werven, maar dan moet de site natuurlijk wel gereed zijn! We genieten van de snelle wifi en werken de hele middag op het zonnige terras. (Je denkt vast; ‘Het is nu wel een keer tijd voor een leuke foto..’ En gelijk heb je! Maar we zijn helaas vele foto’s kwijt doordat de telefoon van Rutger kapot is gegaan..)

Wanneer beide laptops leeg zijn, is het tijd om de benen te strekken. We wandelen langs de haven en laten ons verleiden door een goedkoop restaurant, waar we een heerlijke ‘pljeskavica’ eten; een hamburger die rijkelijk op smaak is gebracht met zo’n vier tenen knoflook. Gelukkig houden we daar wel van!  Dromers zoals we zijn, hebben we het natuurlijk weer over het runnen van een camping. Rutger vertelt me dat de grond in Kroatië erg goedkoop is. Wild van enthousiasme zoeken we thuis (ja, zo noemen we onze caravan tegenwoordig) naar het actuele aanbod van grond. De bedrijfjes moeten nog flink groeien voordat we iets zouden kunnen kopen, maar dromen mag altijd, toch?!

Vervolgens lezen we over de lage lonen en werkloosheid in Kroatië. Veel mensen verdienen zo’n 300 euro per maand, hoewel de kosten in de supermarkt net zo hoog zijn als in Nederland (sinds dat Kroatië zich bij de EU heeft aangesloten). Er is weinig geld beschikbaar voor kinderbijslag en soms ontvangen ouders niets omdat de overheid het gewoon niet heeft. Huizen worden in etappes gebouwd, omdat men geen geld heeft om verder te bouwen. Het opbloeiende toerisme leidt tot een betere economische status en is de grootste inkomstenbron van het land. Geen wonder dat we zo gastvrij worden ontvangen! Mochten we een camping in Kroatië willen beginnen dan is het dus slim om de overige inkomsten vanuit een ander land te verkrijgen.
Al deze informatie bedrukt mijn voorgaande enthousiaste stemming. Het duurt even voordat ik rustig kan slapen. Wat kan een mens zichzelf gek maken, haha!

De volgende ochtend hebben we weekend! Rutger vliegt even met zijn drone en ontmoet de eerste Nederlandse gasten; een gezellig stel dat binnenkort een biertje bij ons komt drinken. We nemen ons een lekker zwemmiddagje voor. Het Baska strand schijnt een mooi toeristisch strand te zijn in het zuiden van Krk. Daarnaast zouden meerdere kleine strandjes moeten zijn, sommige grenzend aan kliffen. We rijden voor het eerst door het midden van het eiland. De natuur is hier prachtig en onbewoond. Het is een mooi gebied om te fietsen of wandelen! We luisteren naar gezellige Indie/Folk muziek en genieten van de zon op onze bol. De wind wappert door mijn haren en het leven is goed!

Eenmaal aangekomen bij het Baska strand, vergeten we al snel ons voornemen om op zoek te gaan naar een van de kleinere strandjes. De zon heeft de auto flink opgewarmd en we verlangen naar een frisse duik! We leggen onze spullen onder een van de rieten parasols en nemen een toevlucht naar het water. OEI! Het water is een stuk kouder dan gisteren in Punat! Met de actioncam op me gericht, laat ik me niet kennen en duik ik het water in.. Brrr..

Na een tijdje went de kou. Rutger vond een frisse duik genoeg waterpret en offert zich op om bij de autosleutel te blijven. Ik zwem een flink stuk langs de kust en terug. Het voelt althans als een flink stuk, maar door de stroming kom ik gestaag verder ? Op de terugweg hoor ik muziek vanaf de andere kant van de baai. We zijn nieuwsgierig naar dit gezellige geluid en kleden ons rap aan. We wandelen door het gezellige dorp met vele souvenirwinkeltjes, kraampjes en restaurants. Op de kade aangekomen zien we waar onze aandacht door werd getrokken; op de pier wordt een podium opgebouwd. Wat een gave plek! Daar zou een dronevideo van moeten worden gemaakt! Na even twijfelen, trekken we de stoute schoenen aan en lopen op de band af. We vragen of ze geïnteresseerd zijn in een dronevideo van hun optreden. De manager bedankt ons voor haar aanbod, maar geeft aan dat ze al een fotograaf etc. hebben en dat het voldoende voor hen is. Ze nodigt ons uit voor het optreden die avond, waar we graag op in gaan.

We proberen in de plaatselijke supermarkt eten te kopen, maar de zaak lijkt te zijn geplunderd. Dan ‘maar’ een pizzaatje eten..

Het optreden op de pier is een waar spektakel! Wat een geluk dat we net vandaag in Baska zijn! De zangeres is bijzonder goed en zingt nationale en internationale nummers. Helaas hadden we voor het geplande zwemdagje enkel de actioncam mee, waar je schijnbaar niet zo’n mooie foto’s mee kan maken.

Via deze link kun je kennismaken met de muziek van Inava Kindl. Het blijkt een bekende Kroatische zangeres te zijn!

Thuis vallen we na de indrukwekkende avond snel in slaap..

Zondag doen we boodschappen en houden we ons bezig met de boekhouding.. De belastingaangifte was ons niet tegengevallen, maar de ondernemingsbelasting is een compleet ander verhaal.. Wat een draak van een taak.. De dag vliegt aan ons voorbij. Onder het motto dat je geen dag moet afsluiten zonder iets leuks te hebben gedaan, eindigen we onze dag in Vrbnik. Herinner je deze plaats nog? Het is het dorp dat op een klif is gevestigd. We waren er met dreigende wolken waardoor het een kort bezoek bleef.

Ditmaal struinen we de vele smalle straatjes af in het donker.  Het dorp heeft een sprookjesachtig karakter; het is een dorp waar ze een film zouden moeten opnemen! De vele smalle, scheve trapjes langs de 1 meter brede straten zijn het gevolg van het ruimtegebrek op de klif. In Vrbnik vindt je ‘s werelds smalste straatje:

 

 

 

Wanneer ik door het oude dorp loop, verbaas ik me erover dat er in dit dorp echt mensen wonen! Het is een plek met historie en al lopende over de gladgeslepen stenen, waan ik me in de middeleeuwen. De mini-voordeurtjes en tunneltjes waar zelfs ik (1,67 m) mijn hoofd aan kan stoten, stammen uit een tijd dat de mensen niet zo lang werden. De tralies voor de ramen weerspiegelen het gevaar dat vroeger op de loer lag. Ondanks dat Kroatië voor ons gevoel een veilig land is, kun je de angst opmerken die mensen vroeger in deze steegjes moeten hebben gevoeld.

We drinken een kop koffie (foto rechts) bij een restaurantje in een ‘donders-oud’ pandje. We zitten op een muurtje waar eeuwen geleden ook mensen op hebben uitgerust.

Nadat het zo’n 1,5 week rond de 26 tot 31 graden is geweest, is het maandag 21 graden en grijs weer. Een mooie dag om de caravan eens goed op te ruimen! Er ontstaat zo snel een bende in zo’n kleine ruimte! Gelukkig is het ook snel opgeruimd ?. Vervolgens werk ik aan de blog en Rutger voor klanten.

Maandag hebben we weer bijzonder slecht internet en de druk van de aangifte van inkomstenbelasting drijft ons ertoe dat we opzoek gaan naar wifi. We protesteren om telkens ergens koffie te gaan drinken om ons werk uit te voeren, dus werken we vandaag vanuit een minder mooi kantoor dan gewoonlijk, namelijk op de stoeprand bij de plaatselijke supermarkt. Het zonnetje maakt een hoop goed, maar we zijn toch blij wanneer het erop zit. We zullen moeten inzien dat werken zonder hernia of overige kosten er vandaag niet in zit.. Die avond is de opening van een Beachbar 5 minuten bij ons vandaan. De eigenaar van de camping attendeerde ons op dit feestje met leuke muziek en gratis hapjes en drankjes. Tijdens het omkleden, zoeken we de dj op die op deze avond aanwezig zal zijn. Er klinkt pijnlijke (, het leek versneld afgespeelde elektrische) muziek uit de bokjes van mijn laptop. We zijn echter vastbesloten om te gaan en bereiden ons voor op een vreemde avond. Bij aankomst is het feestje al in volle gang. Iedereen lijkt elkaar te kennen, want we zijn duidelijk ‘de nieuwelingen’ en wanneer we in het Engels bestellen; ‘de toeristen’. De muziek valt alles mee! Schijnbaar hadden we een andere DJ op youtube gevonden, want het is heerlijke clubmuziek!  We genieten en nemen onze ruimte op de dansvloer in. De gratis hapjes en drankjes hebben we niet gezien, maar desalniettemin is het een heerlijke avond!

Dinsdag is het bewolkt; het weer, maar ook onze gemoedstoestand. Het dansen en nachtbraken heeft ons veel energie gekost, waardoor we vandaag sloom zijn. We proberen boodschappen te doen, maar het blijkt een nationale feestdag te zijn, waardoor veel winkels gesloten zijn. We kunnen nog snel een brood bij de ‘Konzum’ meepikken, waarna ik Rutger overhaal om te gaan touren over het eiland. We rijden richting het Noordoosten; daar waar je kunt badderen in de helende modder. We rijden over heuvelige wegen  met vele bochten. Aangezien we dachten dat dit het droge deel van het eiland zou zijn, verbazen we ons over al het groen langs de kant van de weg. De olijfbomen ruilen zich in voor grotere groene bomen en struikgewassen. Je kunt hier hele stukken rijden zonder woonhuizen o.i.d. tegen te komen. Het geslinger over deze wegen (zonder files, drempels, stoplichten of andere poespas) doet ons goed. We rijden door wat kleine dorpjes en wassen onze auto die al meer dan een week beige lijkt door de zware storm van laatst. Tevreden rijden we terug naar huis; de wolken zijn verdwenen (,althans in ons hoofd). Een overheerlijke pasta ( zo smaakte hij op dat moment ? een simpele pot Bolognese saus lijkt al snel een delicatesse wanneer je echt honger hebt) laat zelfs het zonnetje doorschijnen.

De dag erop zitten we er weer goed in! Woensdag wordt onze eerste echte werkdag deze week! De camping eigenaar zet ons die middag aan het denken. Hij stelt ons een jaarplek voor in ruil voor een mooie prijs. Het is het overwegen waard; gegarandeerd de hele zomer werken in de zon. Het ‘tour-avontuur’ zouden we echter moeten opgeven. Over één ding zijn we het in ieder geval eens; Dat mag niet gebeuren! Een andere mogelijkheid is dat we het als back-up gebruiken tijdens onze avonturen. Mocht het niet lukken om in het zuiden van Kroatië nieuwe klanten te werven, dan hebben we altijd een plek om terug te komen. We willen echter niet betalen voor maanden dat we er niet zijn, dus denken na over een creatieve oplossing. Mogelijk kunnen we het contract met maanden verlengen, als we deze zomer een aantal maanden onder de pannen zijn bij andere campings. We spelen wat met de ideeën en pakken ons werk weer op.

Ook donderdag werken we en eindigen we onze dag in de supermarkt. We gaan vaak naar de supermarkt, aangezien we dan vers brood hebben (broden zoals in Nederland zijn hier niet te koop, enkel zoet brood, roggebrood of vers brood dat niet lang houdbaar is). Daarnaast kunnen we de koelkast van de caravan alleen aandoen met zonnig weer, omdat de zonnepanelen van de camping het anders niet trekken. We moeten dus bijna dagelijks vers vlees en dergelijke halen. Tijdens dat we in de Lidl opzoek zijn naar crème fraise, breekt buiten het onweer los! KLABAM!! Het onweer en de regen maken zoveel lawaai dat ik Rutger op vier dozen afstand niet kan verstaan. Ondertussen heb ik onweer gekoppeld aan angst voor de fragiele caravan, maar ik probeer daar niet aan te denken. Met natte schoenen bereiken we de auto die op 10 meter van de ingang geparkeerd staat. We rijden naar onze Nederlandse buren op de camping die vannacht, ipv hun tentje, in een glampingtent overnachten. Ze hadden gevraagd of wij een van hun overgebleven worstjes wilden hebben. En dat willen we natuurlijk wel! We nemen meteen wat biertjes mee en voor we het weten is het al 23:00. Wat heerlijk om even te socializen! Willemijn en Lennart houden ook van avontuur en kunnen vol enthousiasme vertellen over hun reizen, met name op de fiets. Zo onsportief als we zijn, zo worden we bijna overtuigd om te gaan fietsen!

Vrijdagochtend komen Willemijn en Lennard nog even op de koffie en kletsen we nog even verder. Daarna beginnen ze aan hun reis richting Nederland. 

Na wat te hebben gewerkt, wandelen we richting Punat. De campingeigenaar stopt even met zijn auto en vraagt of we mee willen rijden, maar het wandelen was juist het doel van de activiteit. De campingeigenaar lijkt deze keuze niet helemaal te begrijpen. We genieten van het fijne weer; niet al te warm, een zonnetje en af en toe een briesje. Niet te warm en niet te koud. Na even te hebben gewandeld neemt Rutger de rugzak over, wat een onverwachte orthopedische uitwerking blijkt te hebben. Zijn schouders worden in juiste positie getrokken en daardoor loopt hij ineens mooi rechtop! De combinatie tussen het heerlijke weer, de spanning die hij loslaat in zijn schoudergebied en wellicht de gezellige, ontspannen sfeer, zorgen ervoor dat Rutger ‘land’. Hij voelt zich ineens ontspannen en vrij, meer dan dat hij tot nu toe had ervaren op deze reis! We genieten samen volop! Na onze wandeling kook ik een lekkere maaltijd en mediteert Rutger in de laatste strepen zon.

Zaterdag starten we de dag met meditatie waarbij ik een heerlijke ervaring opdoe. Intens gelukkig start ik mijn dag! We gaan vandaag naar Rijeka; een grote stad aan het vaste land. We zijn van plan een SIM-kaart met internetbundel te kopen zodat we niet langer afhankelijk zijn van de slechte wifi op de camping. Die middag is het bewolkt en klam. Nadat we de auto hebben geparkeerd, lopen we in één streep richting de Tele2 alsof we bekend zijn in het 6 verdiepingen hoge winkelcentrum. Verbijsterd over de snelheid van deze aankoop staan we voor de Tele2. We nemen ons voor om Rijeka verder te verkennen en wandelen richting centrum. We hebben het weer vanmorgen allebei onderschat, want we lopen nu in onze trui in het broeierige weer. Plakkerig wandelen we door wijken met betonnen flats uit de jaren 1950, afgewisseld met zwartgeblakerde, imposante villa’s uit de jaren 1850 waar al jarenlang geen onderhoud aan is gedaan. We kunnen moeilijk inschatten wat voor een wijk het is, maar het maakt ons extra alert op onze tas en broekzakken. Alhoewel ik niet in deze buurt zou willen wonen, ben ik wel jaloers op het prachtige uitzicht op zee.

Na een half uur wandelen is mijn verwachting van de stad, afgezien van de ligging aan zee, niet bijzonder hoog. Aan het eind van de lange straat, komen we terecht op een goed onderhouden plein. We doorkruizen het terras van een hippe koffiebar en wandelen over een bloemenmarkt. Zo arm als veel Kroaten zijn en zo weinig zorg ze aan het onderhoud van hun huis dragen, zo groot is het interesse in de natuur en bloemen. Ik merk dat er in Kroatië echt sprake is van een ‘buiten-cultuur’. We absorberen de atmosfeer van de stad, terwijl onze truien geen absorptie meer aankunnen. Totaal oververhit gaan we opzoek naar een goedkoop hemdje. De New Yorker blijkt de uitkomst. We komen met zomerkleding de winkel uitlopen, zoals een kledingwissel in GTA (een game).

We vervolgen onze weg door de stad. Het valt me op dat de lage inkomsten en hoge werkloosheid, waarover ik op het internet had gelezen, hier pas echt aan de mensen af te lezen is. Velen lopen met de ziel onder de arm en er lijkt geen energie aanwezig te zijn om zo vriendelijk te zijn als dat we eerder bij Kroaten hadden opgemerkt. We lopen langs jonglerende zigeuners en besluiten wat te eten bij de Mac Donalds. We ontvangen een berichtje van mijn vader dat hun vlucht naar Kroatië is geboekt! 10 Juli zullen ze in Split landen om ons een bezoek te brengen en te genieten van het mooie land. Super leuk!! We weten nog niet waar wij dan zullen uithangen, maar Split ligt redelijk centraal dus we pikken ze wel op. Ondertussen dat we hierover nadenken probeert een van de zigeuners een lunch samen te stellen uit de restjes in de vuilnisbak. De armoede dat dit straatbeeld uitstraalt, raakt ons diep. Na de frietjes besluiten we dat we genoeg hebben gezien voor vandaag. De weg terug naar de auto vergaat me prima nu ik mijn warmte kwijt kan! Terug bij onze caravan ervaar ik een veilig thuisgevoel; een heerlijke plek om de ervaringen van vandaag een plekje te geven. Mijn leven voelt bevoorrecht.

Zondag slapen we uit en proberen we ons te herinneren wat er de afgelopen week allemaal gebeurd is. Ik heb namelijk al een week niet meer aan de blog gewerkt.. Rutger probeert tevergeefs de nieuwe SIM-kaart te activeren. Het is een hangdag en we komen tot weinig. We doen boodschappen en aangezien onze gasflesjes bijna op zijn, lijkt het ons een goed idee om te koken in de gemeenschappelijke buitenkeuken. We hebben alle spullen naar beneden gesjouwd, wanneer we er achter komen dat het gas in de keuken op is. De weg is vandaag geasfalteerd, waardoor we de spullen weer naar boven moeten sjouwen (ipv met de auto). Eenmaal aan het koken, komt de hond van nieuwe campinggasten ons gedag zeggen. Deze vriendelijkheid heeft helaas meer met ons vlees te maken dan met onze sprankelende persoonlijkheden. Hij blijft in de buurt en is niet weg te sturen. We verkassen het eten naar de caravan waar we in rust kunnen eten. Soms heb je zo’n dag dat alles teveel energie kost en dit is er zo een..

Maandag komen we erachter dat we geen water hebben. Deze camping heeft dus alleen beneden bij de receptie 1 warme douche (mits je de boiler van te voren aanzet), beperkte stroom (de koelkast durven we alleen op hete, zonnige dagen aan te doen), geen wifi, geen gas in de keuken en nu ook geen water. Het zet ons weer eens aan het denken over het voorstel voor een jaarcontract.. De campingeigenaar vertelt ons dat een van de gasten de hele nacht de kraan open heeft gezet, waardoor het water op is. Wij kennen dat niet eens; dat het water ‘op’ kan zijn. Tenzij je de rekeningen niet betaald. Een uur later komt er een grote vrachtwagen de berg oprijden die het water aanvult waardoor we weer kunnen douchen, etc. We zijn ons nu bewuster van ons water gebruik en het feit dat we überhaupt (koud) water hebben! Het is een kostbare voorziening voor deze camping!

Rutger buigt zich nogmaals over de SIM-kaart en krijgt hem uiteindelijk aan de praat. Hij vertelt wat het probleem nu was en het blijkt iets met ‘proxies’ te zijn. Ik neem genoegen met dat antwoord en ben vooral blij dat ik zo’n techneut mee heb.  Sinds een week schrijf ik weer aan de blog. Ik mediteer en Rutger vliegt met de drone. Wegens het geluid blijkt dit in theorie een betere combinatie dan in de praktijk.

Rond 1700 gaan we naar het strand van Punat waar ik verder lees in een volgend boek; ‘De kracht van het nu’. Even een leuke verzameling strandfoto’s van de afgelopen tijd:

We hebben de afgelopen week weinig echte werkdagen gehad en we nemen ons voor om morgen eens flink te gaan knallen!

De volgende dag starten we op met de zonnegroet. Het is een tijd geleden dat ik deze yoga-oefeningen heb gedaan, maar gelukkig weet Rutger me goed te begeleiden (aangezien hij een yogaopleiding heeft gevolgd). Vlak voor we in ‘de hond’ willen gaan staan, komt de campingeigenaar langs die graag een lift had willen hebben naar de receptie. Hij voelt aan dat het helaas niet zo goed uit komt.

Na de yoga pakken we onze spullen en landen we neer op de meest ideale werkplek tot nu toe: foto werkplek punat

Wat is het lekker werken hier! Heerlijk in de schaduw met af en toe een briesje. Perfect! We eten een tonijnwrap en voelen ons de koning te rijk!

De week erop werken we wederom op die heerlijke werkplek aan het water. Ook vinden we een heerlijke plek aan de overkant van het water waar we vanuit onze hangmatjes kunnen werken.We genieten, werken, lezen, zwemmen en doen aan yoga. In het weekend zit Rutger niets vermoedend te werken in de caravan wanneer hij ineens geratel hoort! Zijn ogen volgen het geluid en daar ziet hij een slang onder de caravan doorkruipen!! We maken snel een foto van het imposante beest van ruim een meter lang en minstens 10 cm doorsnede. Die middag hangen we iets minder ontspannen in onze hangmatjes..

Zondagavond begint het flink te onweren en regent het de hele nacht. De volgende dag regent het nog steeds. Gelukkig hebben de laptops volle accu’s dus we kunnen wel aan de slag. Rutger leest de blog na en geeft aan dat het lange verhalen zijn zonder grote avonturen. Na de eerste weken hebben we een relaxte tijd achter de rug en dagelijkse blogs zijn wat overbodig geworden. Ik neem me daarom voor om kortere blogs te gaan schrijven. De spannende verhalen houd ik jullie tegoed voor wanneer we weer verder trekken! ?

 

 

Write A Comment