Tijdens mijn receptiedienst ontmoeten we Alexandra, een biologe die momenteel als stewardess werkzaam is (wat een gave baan om tijdelijk te doen!!) en twee Duitse jongens. Het loopt uit tot een fijn feestje met BBQ en muziek. De Duitsers vertellen dat ze hun grillplaat zijn kwijtgeraakt toen ze met de grill boven hun hoofd naar een eilandje waren gezwommen. Ze hebben echter nog wel een hele lading käsewurst die zij hun hele reis in een koelbox hebben meegezeuld. Het is de lekkerste worst die we ooit hebben gegeten!

Op de foto linksonder zien jullie de campingeigenaren waar wij een website voor ontwikkelen (links Boris en rechts Darko). Na afloop van de BBQ begint het te regenen en zoeken we een rustig plekje op om nog even te kletsen en een drankje te drinken. We hebben een zeer gezellige tijd totdat het gesprek overschakelt naar politiek. De Duitse jongens maken zich zichtbaar druk over hoe de regering dingen laat verzaken in hun land. Een van de jongens, die een vriendelijke maar gespannen indruk maakte, zegt uiteindelijk dat er enkel negatief naar Hitler wordt gekeken doordat hij de oorlog niet heeft gewonnen. Mijn oren klapperen.. Meent hij dit echt? Nadat ik zeker wist dat hij achter dit standpunt stond, spreek ik (met bijpassende non-verbale walging en ongeloof) mijn ongenoegen uit over zijn uitspraak. De andere Duitser geeft aan dat zijn vriend niet had mogen zeggen wat hij zei. De feestvreugde is op een laag pitje komen te staan, Alexandra gaat slapen en we besluiten de avond af te sluiten. Vol ongeloof rijden we terug naar onze caravan. Als psycholoog vind ik het altijd al fascinerend hoe mensen, gedreven door angst, in staat zijn tot vreselijke dingen. Er valt over te leren, te rationaliseren, maar om iemand te ontmoeten die vol overtuiging zoiets durft te zeggen, blijft een klap in mijn gezicht. Hoe ver verwijderd van je eigen gevoel en doordrongen van angst moet men zijn om zulke gedachten te voeden.

Wanneer we vroeg in de ochtend wakker worden, praten we weer over de voorgaande avond. We zijn er beiden nog vol van en hebben nog wat te verwerken. We slapen door.. en door…

Tijdens een gesprek met een mogelijke klant krijgen we te horen ondernemers graag 360 graden beelden van hun zaak willen hebben. We bestellen daarom een 360 graden camera met de post. Wat een gaaf ding! We kunnen hem zelfs aan de drone bevestigen!

Ondanks dit nieuwe ‘speeltje’ begint, geloof het of niet…, de verveling lichtelijk toe te slaan. Zelfs op een prachtige plek als deze kun je je vervelen.. We hebben afgesproken om in de maand juni 2 uur per dag aanwezig te zijn bij de receptie, wat ons weerhoud om verder te reizen. Daarnaast willen we het Velvet festival  graag meemaken. Dit wordt aan het eind van deze maand op ónze camping georganiseerd. Supergaaf, maar we hebben toch een beetje het gevoel dat we ‘vast’ zitten en hebben zin om het avontuur tegemoet te gaan!

De rust zet me echter wel aan het denken en ik heb ruim de tijd voor zelfontwikkeling en onderzoek. De verveling is daarom weer snel voorbij, maar de lust naar avontuur komt steeds vaker naar boven..

We horen ongeveer een week iets rammelen aan de auto.. Rond deze tijd zouden we de distributieriem moeten vervangen, maar volgens onze handige buurman konden we daar eventueel wel mee wachten tot we weer thuis zijn. Het gerammel maakt ons echter niet gerust op de zaak. We vragen de campingeigenaren naar een monteur die goed werk levert en die we kunnen vertrouwen. Boris (een van de eigenaren) brengt Rutger naar de beste-man toe om kennis te maken. Het betreft een gepensioneerde man die in de ochtend en avond (wanneer het minder warm is) graag wat bijverdient. De volgende dag bezoeken we met zijn tweeën de garage.

De monteur vertelt dat hij iemand belt die goed Duits kan, zodat we beter kunnen communiceren. 10 min tot een kwartier wordt al snel een half uur, hoewel we beide niet goed in Duits zijn! Dan arriveert er een man met dochter van onze leeftijd, welke gelukkig ook goed Engels kan. De monteur inspecteert het voertuig zo’n half uur en laat zien wat er aan de hand is. Volgens de monteur gaat het om onderdelen die geen direct gevaar kunnen vormen en hij raad ons aan om het onderhoud in Nederland te laten doen.

Pfieuwww.. De man zegt ons gedag, waarop we vragen wat het inspecteren ons kost. Hij geeft aan dat we hen op een kop koffie mogen trakteren. Wat vriendelijk! We kletsen gezellig met Pavla, die ons eerder hielp met het vertalen. Deze tandarts uit Zwitserland gaat binnenkort op wereldreis, maar bezoekt op dit moment haar vader in Kroatië. Ze vertelt ons dat er die avond een feestje in Krk is en nodigt ons uit.

Na ‘de receptiedienst’ pakken we de auto richting Krk. Kroatië blijkt tegen Argentinië te spelen tijdens het WK. Het eerste café dat we zien vormt 1 blok energie van gespannen supporters. De mannen dragen rood met wit geblokte shirts en een groot glas bier in hun hand. Vanuit de stoep kijken we de laatste 20 minuten van de wedstrijd mee en genieten we van de sfeer. Mannelijk gejuich, toeters en applaus onderbreken de gespannen stilte, wanneer Kroatië scoort. Wat leuk om toch iets van het WK mee te krijgen, ondanks dat ons eigen land niet speelt!

Na de wedstrijd vervolgen we onze weg naar Pavla, die in een bar vol locals met haar vader naar de wedstrijd heeft gekeken. We drinken een biertje met haar en raken gezellig aan de praat over culturele verschillen, zeilen en de liefde. De voetbalfans feesten ondertussen nog lekker door..

Een aantal dagen later horen we luid getrommel dat over het water richting onze camping galmt. De salsamuziek leidt ertoe dat Rutger me (tijdens het koken) uitnodigt voor een dans in de buitenkeuken. Met een brede glimlach op mijn gezicht genieten we van het moment. Hierna volgen we het geluid dat ons richting een beachbar leidt. Het is een beachbar direct naast de beachbar waar we een aantal weken geleden waren geweest. De salsa muziek had plaats gemaakt voor een techno remix met live getrommel. Het klinkt heerlijk en de sfeer is ontspannen.

Een groepje van 5 meiden en een jongen gaan op de dansvloer staan. Ze dragen allen een zwart shirt, wat maakt dat ik de (slechte ) grap maak dat het vast 6 voor de prijs van 1 zou zijn geweest. Er begint een nieuw nummer en plots verschijnt er een flash mop! Wat een verassing! De energie spat ervan af! Super leuk!!

Kort daarna is het feestje afgelopen, wat je hier opmerkt aan klassieke muziek. Dit werkt beter dan de Nederlandse afsluiter: ‘Het is tijd.. de hoogste tijd.. U wordt bedankt voor al uw gezelligheid..’ van André Hazes. Door dat nummer zijn mensen juist niet weg te krijgen ?

Ondanks de klassieke muziek, hebben we nog geen zin om naar huis te gaan. We vragen de laatste mensen bij de bar waar het volgende feestje is. We hebben namelijk van Pavla gehoord dat je in Kroatië via via moet horen van gezellige feestjes. Veel clubs hebben nog geen website (maar zien schijnbaar ook het belang van een website niet in..). De mensen aan de bar blijken erg vriendelijk en na een gezellig praatje nodigen ze ons uit om met hen mee te gaan. We gaan eerst langs een buitenbioscoop waar veel locals te vinden zijn en vervolgen onze weg naar de club ‘Onyx’: 

We dansen, praten, lachen en krijgen veel bier aangeboden. Om half vijf staat de muziek nog volop aan, maar gaat  bij Rutger het lampje toch bijna uit.. Wanneer hij zijn biertje niet meer opkrijgt, is het wel echt tijd om naar huis te gaan.

De invulling van de volgende dag kunnen jullie wel raden..

Naast het sociale netwerk wat we aan het opbouwen zijn, heeft Rutger:

Een mooie foto van een vlinder gemaakt en eehhh ja, wat is dat eigenlijk? 

Hebben we een MacGyver-manier gevonden om de was te drogen:

Hebben we het proces van rups , naar cocon tot vlinder van dichtbij meegemaakt!!

Hebben we kleine privé-strandjes ontdekt:

Heb ik heerlijk gewandeld in de natuur van Krk (en snijbonen in het wild gevonden!):

En we werken, lezen, verdiepen, hebben diepgaande gesprekken en voelen ons dankbaar voor deze bijzondere ervaring!

 

 

 

 

2 Comments

  1. Avatar
    Lennart & Willemijn Reply

    Hoi Rutger en Jessica,

    Zijn jullie nog op reis en hoe is het met jullie? Het is al zon tijd stil op jullie website. Willemijn en ik zijn deze zomer getrouwd en wij verwachten in maart een kleintje.

    Veel succes en plezier.

    Wij zijn benieuwd hoe het jullie vergaat!

    • Jessica

      Hey Lennart en Willemijn!

      Wat leuk dat jullie een berichtje sturen! We zijn inmiddels terug van onze reis.. De blog moet inderdaad nog worden afgemaakt, maar door het Nederlandse ‘normale’ leven, is het even on hold gezet. Het staat zeker op de to- do list! Gefeliciteerd met jullie huwelijk!! En wat een geweldig nieuws dat er een kleintje aankomt! Nogmaals gefeliciteerd 🙂 Verwekt in Kroatië? 😛
      Wij hebben ook nieuws.. We appen jullie even voor meer info 😉

      Lieve groetjes, Rutger en Jessica

Write A Comment