Lees hieronder over onze persoonlijke reisverhalen!

Week 14

Maandenlang keken we uit naar vandaag; de dag dat we op avontuur gaan! Met precisie pakken we de caravan in, want we zullen er de komende maanden in gaan wonen en werken. Wat een enorme hoeveelheid spullen moet er mee! Tijdens het pakken merkt Rutger ineens op dat de verlichting van de caravan (die in de week daarvoor gerepareerd zou zijn) niet meer werkt.. We zullen de vertrekdatum moeten uitstellen.. Wanneer we wel kunnen gaan blijft onbekend.

Die avond komt er familie van Rutger op bezoek om afscheid te nemen voordat we op reis gaan. Helaas merkt Rutger hier weinig van want hij en onze handige, vriendelijke buurman zijn onverwacht de hele avond aan de verlichting van de caravan aan het prutsen. Vanavond, maar ook de avond erop boeken de mannen geen succes. Ze komen tot de conclusie dat de bekabeling van het elektra opnieuw zou moeten worden getrokken om de verlichting te laten werken. Aangezien dat een grote en kostbare klus zou worden wat veel tijd zou gaan kosten, zoeken we naar andere oplossingen. We besluiten uiteindelijk om met externe verlichting te gaan rijden.

Het pakken van de laatste dingen duurt toch nog zo’n 5 uur langer dan de verwachtte 2 uur. We willen de boel netjes achter laten voor onze huisbewaarder en proberen niets belangrijks te vergeten. We zijn moe, hebben geen overzicht meer en proberen op een automatische piloot door te pakken. Het voelt vreemd om de deur van ons (t)huis achter ons dicht te doen zonder te weten wanneer we hem weer zullen openen. We vertrekken die woensdagnacht om 1:30 (donderdag dus eigenlijk voor de oplettende lezer ?). Het avontuur staat immers op ons te wachten! Om 4:30 zijn de knollen echt op en gaan we op zoek naar een parkeerplaats om onze verdere nacht door te brengen.

Anders dan andere reizigers, kwamen wij pas in het middaguur ons bed uitrollen. Die dag rijden we van 12:00 tot 23:00. Alhoewel, Rutger rijdt en ik klets vooral ?. Mij niet gezien, al die wegversmallingen in Duitsland met zo’n brede caravan! We rijden 80, pauzeren genoeg en genieten van de reis. Nog nooit ging de tijd onderweg zo snel.

Tijdens de volgende overnachting bij de rastätte net voorbij München, merk ik weer hoeveel ik om ons oude beestje ben gaan geven. Ik voel me onrustig dat iemand in het smalle parkeervak naast ons zou willen parkeren, waar enkel een scootmobiel in past. (Op dit moment heb ik duidelijk nog geen idee van wat me deze reis nog te wachten staat, anders had het als ‘peanuts’ gevoeld en had ik heerlijk geslapen ?)

De volgende dag staat ons een geweldige verassing te wachten! We waren aangekomen in het donker en worden wakker met een grandioos uitzicht! Direct na de rastätte rijden we naast de hoge bergtoppen van Zuid-Duitsland! Mocht je richting Slovenië gaan, dan raad ik het zeer aan om achter München te parkeren. Hierdoor vermijd je de drukke ochtendspits in München en daarnaast kun je genieten van een heerlijke ochtendtour!

De bergen werden alsmaar indrukwekkender richting Oostenrijk. Er scheen een heerlijk zonnetje en er bleek plaatselijk nog sneeuw te liggen. Dit, tezamen met een rivier waar we ter toeval op duidde en de bruin gekleurde glazen van mijn zonnebril, zorgde voor een sprookjesachtig tafereel tijdens onze koffiepauze. (coördinaten toevoegen). Na een kekke foto van het visitekaartje van Cre8-design On Tour, vervolgen we onze route.

Na 2,5 uur door Oostenrijk te hebben gereden, arriveren we nu bijna in Slovenië. De routeplanner hebben we ingesteld op Kranjska Gora, omdat daar in de buurt het Triglav gebergte begint, waar we aan klantenwerving gaan beginnen. De routebeschrijving brengt ons op de ‘Wurzenpass Strasse’, een onvergetelijke en dopamine-verhogende weg vlak voor de grens naar Slovenië. Aan het begin van de weg wordt er aangegeven dat aanhangers verboden zijn. We begrijpen nog niet helemaal wat de achterliggende gedachte ervan is en twijfelen of een caravan als aanhanger wordt gerekend. (We voelen al wel aan dat het niet de bedoeling is, maar onze zucht naar avontuur weerhoudt ons van een omleiding). We rijden met de bocht mee en plots weten we de oorzaak van het verbod. Er is een stuk van zo’n 600 meter met een hellingsgraad van achttien procent. Aan beide kanten van dit steile stuk staan borden met het advies om terug te schakelen naar een lagere versnelling. 

Zelfs Rutger moest even slikken voordat hij het gaspedaal intrapte. De adrenaline giert door ons lijf, we zijn ons bewust van de onwijze beslissing, maar gelukkig halen we de top prima. We zijn trots op onze krachtige auto. 

Met dit prachtige uitzicht komen we tot ontspanning met een heerlijk wijntje (1’tje mag best wel! 😉 )

We vervolgen de pas die ons over de landsgrens leidt. De bergen werden alsmaar imposanter en ruiger. Het afwisselende landschap van Slovenië met sneeuwbergen, ‘kurkbergen’, kabbelende helderblauwe riviertjes en (ruim 300!) watervallen zijn een lust voor het oog. We kijken onze ogen uit en proberen ons uitzicht onder woorden te brengen, wat onmogelijk blijkt te zijn.

Het loopt inmiddels tegen de avond en we besluiten te overnachten bij een prachtige camperplaats waar we per toeval langsrijden. We staan in een dal aan een breed-uitlopende, ondiepe rivier met daarnaast een klein meertje. De bergen worden weerspiegeld in het door zonnestralen glinsterende water. We strekken onze benen langs dit meertje waar je in de zomer heerlijk kan zwemmen. 

Na al die indrukken hebben we behoefte aan wat extra brandstof. Door onze trek smaakt de kant-en-klaar-nasi van de Lidl lekkerder dan ooit. Voldaan kruipen we in bed. Het is ondertussen flink afgekoeld en zonder kacheltje blijkt lichaamswarmte niet voldoende om mijn neus en voeten warm te houden. De volgende ochtend worden we moe en licht prikkelbaar wakker waardoor we besluiten om de volgende nacht op een camping te verblijven zodat wij ons kacheltje kunnen laten branden.

Wanneer we onze tocht voortzetten, vergeten we onze slechte nachtrust al snel. Na een korte stop voor een dronevlucht, rijden we over de Vrsiska cesta (weg 206) de pass over richting Trenta. We verbazen ons over de hoeveelheid sneeuw die er nog ligt. We maken foto’s van de één meter hoge sneeuwmuur langs de weg. Gedurende we de steile, smalle weg naar boven vervolgen, wordt de muur van sneeuw alsmaar hoger en hoger. In ons achterhoofd brandt het oranje beeld van de weersvoorspelling van die ochtend; ‘lawinegevaar’. De adrenaline begint weer door onze aderen te lopen. Wandelaars maken foto’s en steken hun duim op naar onze retro caravan die we de pass op sleuren. De sneeuw reikt nu boven onze caravan uit; werkelijk een verbluffende ervaring. Bovenop de pass stappen we uit om bewust te worden van deze onwerkelijke ervaring. Het is heerlijk warm in de zon tussen de 3 meter hoge muren van sneeuw. 

Het maken van een dronevideo op deze bijzondere plek, leidt tot een gesprek met een vader en zoon die uit de plaatselijke regio vandaan komen.  De vader vertelt dat deze mate van sneeuwval niet uitzonderlijk is voor deze pas, maar het passeren met een caravan wel.

Dat de verdere tocht naar beneden door het Triglav Nationaal Park een prachtig uitzicht toebehoorde, behoeft vast geen verdere uitleg. Via deze link kun je meer lezen over het prachtige Triglav gebergte. 

Deze anemonen bloeien hier langs de wegen en wandelpaden:

Eenmaal aangekomen bij het dorpje Trenta, zoeken we een mooie camping uit met uitzicht op de Soča rivier. De campinghouder van Camp Trenta vertelt ons dat het voor een lange periode bar en boos weer is geweest in Triglav. We hebben zeer veel geluk, want de zon schijnt pas sinds onze aankomst in Slovenië. Hopelijk nemen we de zon de rest van de reis met ons mee!

We laten de caravan achter aan het kabbelende riviertje en verkennen de buurt. We stuiten al snel op 3 campings zonder website waar we een bezoekje aan wagen. De campings blijken hier zonder website al vol te staan met toerisme, wat Camping Klin weerhoudt om hun website te vernieuwen. Camping Korita ziet echter hun voordeel in de enorme toestroom van toerisme en transformeert hun camping in een hippe ecologische plek waar mensen graag wat meer voor over hebben om uiteindelijk waar voor hun geld te krijgen. Het is een slim plan wat vraagt om een nieuwe gemoderniseerde website! De eigenaresse lijkt het hierover eens te zijn en vanavond spreken we verder met de man van het koppel.

Wat een dag! We begonnen met een prachtig uitzicht over het meertje, trokken door de muren van sneeuw, bezochten onze eerste potentiële klanten vanuit het buitenland en kwamen tot rust aan het kabbelende beekje. Wat zullen we lekker slapen.. (met die warme kachel erbij ?)

Na een heerlijke nachtrust begin ik onze dag met het schrijven van de eerste blog en Rutger werkt aan zijn lopende opdrachten. In de middag ‘werken’ we verder op een zonnige plek aan de Soča rivier. Rutger werkt op zijn laptop en ik lees verder in het ziel-strelende boek van Adelaide; ‘Mijn ego en ik’, waar Rutger de site en verkoop voor gaat organiseren en ik het voorwoord voor mag gaan schrijven; een grote eer.

Alvorens onze afspraak met Camping Korita struinen we zonder succes nog een aantal campings af. Dan is het spannende moment aangebroken waarop we te horen krijgen of we een eerste klant in het buitenland hebben geworven..

Sloveense mensen zijn volgens onze indruk vaak erg vriendelijk en praten al snel met je mee. Schijnbaar had de eigenaresse onze bedoelingen toch niet helemaal begrepen.. De man gaf aan dat zij de indruk had gekregen dat we hun camping in een gids o.i.d. wilden plaatsen. Ze had niet begrepen dat we een website wilden verkopen. Er werd op dat moment al een nieuwe website gemaakt door een ander bedrijf, vertelt de mede-eigenaar. Hij vertelt ons dat ze vele mailtjes krijgen van grafische bureaus die hun een website aanbieden.. Het wordt dus nog een flinke klus om klanten te werven, maar daar waren we ons al wel van bewust. We vertrouwen op ons doorzettings- en onderscheidend vermogen!

Ondanks de troost gevende gedachten, geef ik eerlijk toe dat het een domper is. De opliftende, energieke stemming van de dagen daarvoor is bij mij even wat minder geworden, al kan Rutger zich er beter overheen zetten. We bewaren de rest van de weinige campings in Slovenië tot een later moment en vertrekken vanavond richting Kroatië.

We voeren Rijeka in op de navigatie en vervolgen ons avontuur. Onderweg komen we de Slap Boka waterval  tegen, waar we graag een korte wandeling maken.

Week 15

Voordat we Slovenië uitrijden, komt er een automobilist in tegengestelde richting met een rotvaart uit een parkeervak rijden! Het scheelde maar een haartje of we hadden er bovenop gezeten! Verbouwereerd met wat er zojuist was gebeurd, rijden we voorzichtig verder..

We sparen de tol uit, want we hebben tijd genoeg en proberen zo lang mogelijk op avontuur te gaan. Onnodige kosten proberen we daarom te vermijden! We schakelen de tol uit voor Slovenië en Kroatië. Wat blijkt; hierdoor stuurt de navigatie ons via Italië waar we àlsnog op tolwegen komen en waar we geen kaarten voor hadden gedownload! We rijden door getto-achtige steden en onverlichte natuurgebieden met haarspeldbochten waar geen eind aan lijkt te komen. Deze overtocht naar Kroatië lijkt voor ons gevoel langer te duren dat de gehele heenweg dusver. Vermoeid aangekomen in Reijka, kunnen we moeizaam een staanplek vinden om te overnachten. We nemen een kijkje op de parkeerplaats voor een lidl, maar eenmaal ingereden blijkt het vol te staan en moeten we achteruit terug. Dit blijkt de moeilijkste manoeuvre die Rutger ooit met een caravan heeft gedaan! De vermoeidheid wordt tijdelijk omgezet naar volle concentratie en alertheid. Uiteindelijk hebben we ons kantoor op wielen; ons thuis voor de komende maanden, zonder schade bevrijdt. Je begrijpt dat we op dat moment een heerlijk overwinningsgevoel samen delen. Na deze ervaring nemen we genoegen met een scheve staanplaats. We voelen enige angst dat de caravan achteruit beweegt richting hekwerk met uitzicht (en afgrond ?). Die nacht slapen we met een lichte spanning en we worden onuitgerust wakker.

Die ochtend gaan we opzoek naar een tankstation met betaalde douches of een zwembad, maar dit blijkt niet zo gemakkelijk te zijn als in de eerder doorkruisde landen. Een beetje flodderen bij de wasbak dan maar.. ?

We vertrekken uit de drukte van Rijeka en touren het binnenland in om daar een prettige staanplek te vinden. Dit lukt ons op een veldje naast een meertje; de caravan staat recht en rustig. Echter voelen we ons geen van beide op ons gemak. We staan verlaten en zijn bang beroofd te worden. Zo energiek als we ons 48 uur geleden voelden, zo uitgeblust voelen we ons op dit moment. Het waren vermoeiende dagen. Na een serietje te hebben gekeken, kiezen we er om 23:00 dan toch voor om te vertrekken naar een plek die veiliger voelt. Die vinden we en we slapen heerlijk tot we gewekt worden met de vraag om te vertrekken van het privé terrein; ‘OEPS!’

Na deze afgelopen twee dagen geen prettige, goedkope verblijfplaats te hebben gevonden om van daaruit te werven, zoeken we contact op met onze klant. We zouden 16 april aankomen, maar kunnen wat hen betreft direct terecht. Wat heerlijk!

Die middag rijden we naar het eiland Krk. Al maanden geleden keken we kwijlend naar de prachtige foto’s van dit eiland waar we een maand lang mogen verblijven. In tegenstelling tot de regenachtige dag daarvoor, is het vandaag heerlijk zonnig. De oostkust is droog, maar al rijdende naar het westen worden de dorre struiken verwisseld voor groene olijfbomen en palmbomen. We besluiten het oude stadje Krk in te trekken. Lees via deze link verder over de historische stad Krk.

We nemen onze laptops mee de zon in en werken vanaf een bankje aan het water. Naast ons zitten wat ‘hang- oudjes’ en samen kijken we uit op een gezellig haventje.  Na even te hebben gewerkt, kunnen we het niet laten om de oude stad toch even kort te verkennen. Het is een stadje om verliefd op te worden. Kleine, smalle straatjes vullen de stad. Van de ene ontdekking, val je in de andere. Kleine boetiekjes en gezellige terrasjes wisselen elkaar af. Het heeft een vriendelijke, veilige uitstraling. Er heerst rust (,althans, in het voorseizoen..). De zon brandt op onze huid en we voelen ons tevreden en vrolijk.

We starten de motor van de Pasat en rijden richting Camping Marušina Olive Hills; ons thuis voor de komende weken. We werden van te voren gewaarschuwd voor een smal pad met hobbels. Eenmaal aangegeven hoe lang onze caravan was, verwachtte de eigenaar geen problemen om boven te komen. De eigenaar had niet verteld dat er op dit hobbelige zandpad vol kleine stenen sprake is van een hellingsgraad van 10%. We slippen weg en we twijfelen of we wel door moeten proberen te rijden. We willen echter wel erg graag naar boven dus doen nog een aantal pogingen. De spanning of we schade zullen rijden maakt me licht misselijk. Het blijkt geen zin te hebben om bovenop de motorkap te zitten in de hoop dat de wielen meer grip zouden krijgen. Wanneer ik achter de caravan duw tijdens het rijden, komen we een paar meter verder. Hier blijft het bij; we moeten toch inzien dat we zo niet boven zullen komen. We sturen de eigenaar een foto-berichtje van hoe ver we zijn gekomen.

De eigenaar treft ons op het pad. Het blijkt een zeer vriendelijke, rustige man met halflang-haar van rond de 40. Even later ontmoeten we zijn broer; mede-eigenaar van de camping; een vriendelijke, relaxte, gezette man met droge humor. Hij belt een kennis van hem op met een tractor. Na te hebben gevraagd hoe zwaar de caravan weegt, belooft de beste man aan de telefoon ons te helpen om de caravan naar boven te takelen. Na een kwartier komt onze redding aan. Het blijkt een héle kleine (!) tractor te zijn met een bestuurder van rond de 80! Ons oh zo geliefde huisje zal in handen worden gelegd van deze bijna dove man op zijn mini-tractor..

Met veel (kroatische) woorden, zeer veel geduld en zorgvuldig handelen wordt de caravan gekoppeld. De oudere man rijdt met de caravan weg en direct schraapt de onderkant over de grond, waardoor er een kabel los komt te zitten. Je begrijpt dat deze actie me niet gerust stelt over de verdere weg over de hobbels en stenen die de caravan nog moet afleggen.. De eigenaar probeert ons gerust te stellen door te vertellen dat deze man weet wat hij doet en dat de caravan in goede handen is. Na de eerste bocht vertelt de oudere man in het Kroatisch dat hij bijna 100% zeker weet dat het goed zal gaan, maar dat we beide een kei mee moeten nemen voor ‘stel dat’ de tractor het niet houdt. We moeten in een dergelijk geval de keien zo snel mogelijk achter de wielen leggen om te voorkomen dat de caravan naar achter rolt/ stort. Nu zie ik pas echt in dat een werkende handrem aan de caravan toch echt zijn voordelen heeft.. Helaas zien we dat nu pas, waardoor we nu geen werkende rem hebben..

De relaxte eigenaar zoekt rustig naar een goede kei, maar wij Nederlanders schieten in de stress want de tractor rijdt voort en we hebben nog geen geschikte kei gevonden!! WACHT!

Nadat we de keien het eindeloze pad op hebben gesleept, blijkt het gelukkig allemaal goed te zijn gegaan. Na het kleine incidentje aan het begin, verliep de rit voorspoedig. De caravan staat boven!! En op wat voor een plek!! Dat verdient een vreugdedansje en een wijntje! We douchen in de buitenlucht en wanneer we al het angstzweet van ons hebben afgespoeld, nemen we nog een wijntje. En nog een.. En nog een..

Rutger staat de volgende ochtend op met een kater.. De zon heeft onze voortuin al lekker opgewarmd wanneer wij uit onze caravan stappen. We richten de caravan gezellig in met o.a. de cactussen en een vloerkleedje.  We leggen ons buitenkleedje in de ‘tuin’, klappen de tafel en stoelen uit en hangen gezellige lampionnen op. Het speciaal op maat gemaakte bureaublad wordt vastgemaakt. Rutger zoekt met zijn wifi-extender naar het internet van de camping, maar hier krijgt hij geen contact mee. Uiteindelijk vindt hij wel open wifi in de buurt, waar hij zonder wifi-extender nooit contact mee zou hebben gekregen. Nu kunnen we lekker aan het werk! Gelukkig maar, want de afgelopen dagen hebben we natuurlijk weinig kunnen werken. Na een aantal uur te hebben gewerkt, wil Rutger de campingplaats via een drone video aan familie en vrienden laten zien. Officieel moet je daarvoor toestemming vragen aan de campingeigenaar aangezien het eigen terrein betreft. Hij stuurt netjes een berichtje naar de eigenaar; ‘Can I fly with my drone above the campsite?’ De eigenaar lijkt de zaak erg serieus te nemen en wil het eerst even met z’n allen overleggen. Wat blijkt achteraf; hij dacht dat we met een soort vliegtuig over het terrein wilden vliegen! Geen wonder dat hij niet direct toestemming gaf!

Na een officiële incheck en Nederlandse geschiedenisoverhoring waardoor we ons onwetend voelen, verlaat hij ons weer. Die avond begint het gezellig te regenen op het dak van de caravan. Een mooie avond voor een filmpje! De regen klettert door tot in de volgende ochtend.

De camping is afhankelijk van zonnepanelen, wat schijnbaar betekent dat we op een dag als vandaag geen stroom hebben. Dit betekent: geen koffie, geen stroom voor de laptop, geen stroom voor de koelkast, etc. Daarnaast zijn de toiletten en douches met open daken ineens minder aantrekkelijk.. In de caravan bedenken we een plan voor de rest van de dag, wanneer we ineens koeienbellen horen. Wat leuk! Aan de overkant van het pad lopen een aantal koeien op de camping. Ik maak snel een foto voordat ze misschien weglopen. Er loopt zelfs een klein kalfje bij! Ze komen deze kant op dus ik fotografeer erop los. Plots beginnen twee stieren met elkaar te vechten! Vlak voor de caravan gaan ze elkaar te lijf! Ze knallen tegen de boom die nog geen 4 meter van onze caravan staat en het gevecht komt onze kant op. Eén meter voor de caravan nemen ze het tegen elkaar op. We geloven onze ogen niet en weten niet wat we moeten doen om te voorkomen dat ze richting de caravan komen. We kunnen enkel afwachten. Het gevecht houd gelukkig op, maar de spanning dat het weer zal gebeuren zit er nog wel in.. Moeder koe staat ondertussen lekker aan onze elektriciteitskabel te smikkelen. Het gooien van een lege waterfles door het toiletraampje heeft geen zin; de oranje kabel schijnt een delicatesse te zijn. Ze eet de kabel compleet door en vreet zo een aantal meter kabel weg!!

 

Er hangt nog steeds een stuk kabel aan de caravan. We zijn bang dat een van de koeien verder zal knabbelen aan dit stuk snoer en zodoende aan de caravan zal trekken. Ik durf niet naar buiten te gaan en weerhoud Rutger ervan om met de auto die kant op te rijden. Wie weet hoe deze opvliegende koeien dan zullen reageren! Met gevaar voor eigen leven breng ik de tuinstoelen in veiligheid door ze over het muurtje te gooien en onder de caravan te verstoppen. Op ten duur hoor ik geknaag aan de achterkant van de caravan. Dit is voor mij de druppel en ik gooi de deur open, roep wat en knal de deur weer dicht. De koe of stier schrikt en de gehele groep koeien verlaat ons terreintje. Wat een last van de schouders..

De eigenaren nodigen ons die middag uit om mee te rijden naar Rijeka. We kunnen zonder stroom en kabel niet aan het werk dus we gaan graag op hun aanbod in. De eigenaren kijken op van ons verhaal over de knagende koeien. Ze geven direct aan de kabel de vergoeden. Onderweg naar de Bauhaus (voor een kabel) krijgen we veel uitleg over de geschiedenis van Krk en Rijeka. We stoppen bij een plaatselijke banketbakker voor de lekkerste zoetigheden, waar ik een overheerlijke chocoladetaart en notenrol krijg. Ook bezoeken we een plaatselijke slager waar de camping-eigenaar zijn vlees haalt. Een dergelijke slager ziet er heel anders uit dan in Nederland; er hangen grote stukken vlees waar je duidelijk een dier uit herkent. Het vlees hoeft niet in de koeling aangezien het zeer vers is en snel verkocht wordt. Wij halen een kilo ćevapčići. Ben je benieuwd wat ćevapčići is en hoe je het bereid? Bekijk dan deze link. Daarna lunchen we bij het gezellige wegrestaurant Putnic waar je een heerlijke hoofdmaaltijd kunt nuttigen voor nog geen 30 kuna (4 euro). De eigenaren trakteren om ons te laten bekomen van de schrik van de koeien. We voelen ons wat opgelaten door alle traktaties maar het voelt bijna onbeleefd om te weigeren. Deze Kroaten zijn ongelooflijk gastvrij en doen er alles aan om het ons op ons gemak te stellen. Er wordt bijv. een extra bord gevraagd zodat wij van hun gerechten mogen proeven. Het smaakt allemaal heerlijk! Eenmaal bij de Bauhaus aangekomen slagen we voor een nieuwe elektrische kabel, waardoor we weer lekker aan het werk kunnen. Met z’n vieren sluiten we de middag af met een goed wijntje. Ondertussen zijn we zo’n 4 a 5 uur verder waarin we de complete geschiedenis van Kroatië te horen hebben gekregen. Zelfs een vraag over het woord ‘aardappel’ in het Kroatisch, brengt hen een aantal eeuwen terug in de tijd. Eenmaal terug in onze caravan proberen we alle kennis een plekje te geven en komen we tot rust onder het gekletter van de regen.

De volgende dag is het vrijdag de 13e ..  Dat beloofd wat.. Maar niets blijkt minder waar dan het bijgeloof dat bij deze dag hoort. Vandaag schijnt de zon volop! Naast een heerlijk zomers gevoel betekent dit stroom en dus koffie, opgeladen laptops en douchen/afwassen met warm water. Daarnaast worden we niet meer nat in het toilet- en douchegebouw. We lijken de zonnestralen nooit eerder meer te waarderen dan vandaag! We werken heerlijk in de zon, genieten van een Kroatische lunch met ćevapčići en rode wijn en maken de volgende drone video. Do i need to say more? Het was een volmaakte dag! Zie de video hier

Aangezien we deze week nog maar weinig hebben gewerkt, werken we het weekend door. Ondanks onze ijverige houding, moeten we wel de deur uit om boodschappen te doen. Het ritme van de Kroaten ligt wat lager dan dat wij Nederlanders gewend zijn. In de plaatselijke Lidl merken we op dat niemand stress lijkt te ervaren. Bij de kassa staan wij met z’n tweeën paraat om alle producten zo snel mogelijk in ons karretje te proppen, maar dit blijkt totaal niet nodig te zijn.  Bij de overige klanten leidt de lange rij achter de kassa niet tot het bekende gesteun en gepuf, zoals we dat gewend zijn. Ook de kassière laat zich niet opjagen. Deze ontspannen houding werkt onbewust langzaam op ons door. Nu pas merk ik werkelijk wat de druk van de (snelle) maatschappij voor een enorme impact op ons heeft.

Ook zondag starten we de dag met werken. Er wordt die middag prachtig weer voorspeld en we hebben de behoefte om er op uit te trekken. We rijden richting het zuiden naar het strand, genaamd Stara Baska. De prachtige foto’s van het internet zien er met dreigende wolken toch minder imposant uit.. Accuweather bleek het weer onjuist te hebben voorspeld. We nemen ons voor om deze strandervaring nog eens over te doen wanneer het zonnig is. We stellen de navigatie in op het plaatsje Vrbnik, dat op het oosten van het eiland op een klif is gevestigd. Evenals de stad Krk, heeft het plaatsje smalle straatjes en historische monumenten. De straatjes lopen stijl omhoog en kriskras door elkaar. We kijken onze ogen uit en lopen nieuwsgierig van de ene straat naar de andere. Plots komen de dreigende wolken hun belofte na. Het begint te regenen en we weten niet meer hoe we boven zijn gekomen. We wandelen langs smalle boetiekjes, kleine moestuintjes en gangetjes die net genoeg daglicht binnenlaten om de vele potplanten te laten groeien. We volgen het richtingsgevoel van Rutger, wat ons de juiste kant op stuurt. Helaas komen we net 20 meter lager dan de auto uit. Gelukkig waaien de donkere wolken (op een paar spetters na) aan ons voorbij. Onze korte flirt met dit historische dorp laat ons verheugen op een nadere kennismaking! De foto’s houdt je van ons tegoed!

Week 16

Vandaag is het maandag; een dag waar veel mensen tegenop kijken. We starten de dag met meditatie. Niet zoals gewoonlijk in de woonkamer van ons appartement, maar lekker buiten, tussen de fluitende vogels. We genieten en laten heel wat spanning los. Hierna werken we op ontspannen wijze, waardoor we in een prettige flow verkeren. Een heerlijke pasta bolognese doorbreekt onze ‘werkdag’. Wat een genot is het hier toch! Het leven is goed.. In de avond wandelen we een stuk aan de haven van Punat. Het weer is hier dermate zacht dat we het op onze slippertjes afkunnen. We nemen ons voor om elke dag mínstens het steile pad van de camping af en op te lopen.

Dinsdag zitten we beide in een flow en werken we geconcentreerd door. Rutger wil flinke stappen zetten voor zijn Nederlandse klanten en ik wil de blog de lucht in hebben!  Het uploaden van foto’s vraagt echter veel van de wifi, wat soms tot frustratie leidt. De blog krijgt echter steeds meer vorm, waar ik erg vrolijk van wordt! Hopelijk jij ook! ?  Tot snel!