Category

Reisverhaal

Category

14 mei tot 26 mei

 

Het regent een aantal dagen. De woonruimte die ons tijdens zonneschijn niets te klein is, voelt steeds krapper aan. We verlangen naar zonnestralen en een warme douche (de zonnepanelen die de boiler aan sturen, werken niet op regenachtige dagen). Op donderdag worden we aangenaam verrast wanneer de wolken opentrekken! Door het prachtige weer verandert het ‘kramperen’ al snel in een heerlijke droomwereld. Ik lees een boek in mijn hangmat en geniet van het licht dat door mijn schaduwdoek schijnt. Het vormt kleine lichtstipjes op mijn huid die door een fijn briesje beginnen te dansen.

Afijn.., ik zou minder in details treden.. ? De opvolgende dagen zijn heerlijk. Rutger maakt flinke sprongen met de website van de camping. Ondanks dat we nog steeds niet hebben kunnen bespreken wat de wensen van de klant zijn, is hij begonnen met een prachtig voorstel. We hebben foto’s van de glamping-tent gemaakt en een dronevideo gemonteerd. Ondertussen beginnen we wat onrustig te worden van het feit dat het wel erg lang duurt om een afspraak te maken met de eigenaren. Wat hun betreft hoeven we geen rekening met deadlines te houden, maar onze drang naar avontuur begint steeds groter te worden. 

Om een beeld te geven van de nadelen van de relaxte Kroatische cultuur schets ik hier een beeld van hoe wij na bijna 2 maanden tot een eerste werkoverleg zijn gekomen. Zaterdag mailen we of we zondag af kunnen spreken, maar dit blijkt wegens feestdagen niet mogelijk tot woensdag. Ze beloven ons woensdag alle tijd te geven om de website te bespreken. Die woensdag spreken we aan het eind van de middag af zodat we in de zon op onze grote scherm (met werkelijke kleurweergave) ons voorstel kunnen doen. Om 17:00 worden we gebeld dat ze kort de tijd hebben. Het kan alleen in hun hut bovenaan de camping en er is geen tijd voor een groot scherm. Ze hebben enkel het komende kwartier de tijd. Rutger komt net onder de douche vandaan en springt snel in zijn kleding. Vol spanning rijden we in een raptempo naar boven. Zoals elke dag krijgen we een gedetailleerde update wat betreft de stroomvoorziening op de camping. Na zo’n 10 minuten te hebben geluisterd, kap ik hen vriendelijk af om ons voorstel te kunnen bespreken waar nog maar 5 minuten voor over zou zijn. Halverwege worden we onderbroken door een uitleg over de slang die we bij de caravan hebben gezien. Ondanks dat dit erg interessant is, begrijp je vast dat wij ons wat opgejaagd voelden. We zijn echter netjes opgevoed en luisteren vriendelijk naar de uitleg over alle slangen die er op het eiland te vinden zijn (incl. tekeningen). Een van de eigenaren (het zijn 2 broers) wil er tijdens het slangenverhaal tussenuit glippen, maar hier steek ik toch maar een stokje voor! Uiteindelijk lijken de broers de rust te hebben gevonden en spreken we languit over de mogelijkheden en de prijzen die daar voor staan. We mailen hen een overzicht zodat ze kunnen nadenken over hun wensen. Ze beloven er de volgende dag op terug te komen… Ik ben benieuwd, wat denk jij?

Naast deze ontwikkelingen kunnen wij met trots mededelen dat wij eindelijk een poging hebben gewaagd om te werven! Nadat Rutger een aantal opdrachten vanuit Nederland heeft afgerond, is hij voor de camping bezig geweest en hebben we de website voor horeca en toerisme online gezet. Wellicht hebben we de werving ook wel een beetje voor ons uitgeschoven.. ? Maar we kunnen er niet langer onderuit; De tijd voor nieuwe opdrachten is aangebroken.. !

We verruilen onze avontuurlijke en praktische look voor nette, professionele kledij. Omdat het zo’n onbekend terrein is, voelt het voor mij spannender dan een sollicitatie! Met de tablet onder de arm lopen we de bootverhuurkraampjes af. Het is een veilige start, want er staat niemand achter de kraampjes ?. We beoordelen de advertenties en nemen ons voor om een aantal bedrijven op te bellen. Na een half uur hebben we alle kraampjes afgelopen en kunnen we niets anders dan het eerste restaurant (zonder website) binnenlopen.  De vriendelijke eigenaresse vertelt ons dat ze voor plan zijn om de boel te renoveren en daarna willen ze pas een website. Het lijkt ons een begrijpelijke volgorde van activiteiten en we ronden het gesprek af met het geven van een flyer. Het volgende restaurant dan maar.. Er volgt een hip restaurant met een logo waarvan we niet direct zagen hoe het restaurant heette:  Een vriendelijke ober staat ons te woord en geeft aan dat hij het concept van cre8-designontour leuk vindt. Ondanks dat dit enkel beleefdheid zou kunnen zijn , doet het ons goed. Hij zoekt de eigenaar op en in de tussentijd wachten we op het terras. Het blijkt een jonge man (+/- 35 jr) te zijn die, laten we zeggen, zelfverzekerd in het leven staat. Na ons verhaal, geeft hij aan dat er een vriend bezig is met een website. Toch blijft hij zitten met een houding van ‘verbluf me maar’. Hij vraagt wat Cre8-design onderscheid van andere creatieve bureaus. Schijnbaar zijn we meer bescheiden dan andere creatieve bureaus, aangezien zijn blik oplichtte bij het zien van een voorbeeldsite. Hij wil graag een flyer van ons hebben, maar we verwachten niet dat er een klik was.

We hebben geen grote verkoopverhalen, maar leveren vooral professioneel en mooi spul dat past bij de onderneming. Hopelijk kunnen andere eigenaren daar de meerwaarde wel van inzien! We twijfelen nog even om de plaatselijke beachbar te benaderen, maar besluiten dat we die voor een andere dag laten liggen. Die avond luisteren we AC/DC en Metallica en laten we alle spanning van ons afglijden. We genieten van een heerlijk wijntje. We gieren van het lachen en voelen ons vrij en gelukkig.

Iets anders wat ons heeft beziggehouden de afgelopen weken..
Wat ik in voorgaande blogs nog niet heb benoemd, is dat ons zonnepaneel er op de heenweg afgevlogen was. Ja echt, hij is er onderweg afgewaaid…(!)

De kit van de Action blijkt niet tegen onze avonturen (maar vooral niet tegen de regen en wind) opgewassen te zijn waardoor we het zonnepaneel ergens in Duitsland zijn kwijtgeraakt. Dus bij deze; Mocht je een zonnepaneel door de ruit hebben gekregen, spijt ons dat ten zeerste.. Na dit verlies te hebben verwerkt, hebben we een nieuw paneel besteld. Deze zou worden bezorgd op de camping. De Chinezen hadden een mooie prijs gemaakt voor de verzending, wat niet helemaal legaal bleek te zijn. Wekenlang hebben we heen-en-weer moeten bellen naar DHL Kroatië om het pakket te vinden en te laten goedkeuren. Daarnaast werd elke stap gecommuniceerd met China. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om de boel open te gooien en wat meer te betalen. Hierdoor liepen we het risico dat het terug moest worden gestuurd of dat we een boete zouden ontvangen. Geen van beide was het geval en we hebben het pakket alsnog ontvangen. Wat een gaaf cadeau was het om na weken geëmmer het pakker te ontvangen!! Het kitten werd aan mij overgelaten aangezien ik net tussen de trap door pas 😛 We zijn nu onafhankelijk van de stroomvoorziening van de camping! Mochten we willen wildkamperen, hebben we onze eigen stroom. Hierdoor hebben we licht en kunnen we de laptops, telefoons en droneaccu opladen. Daarnaast hebben we een douchezak met 20 liter gekocht waardoor we met zonnig weer binnen no-time warm water hebben. Het lijkt me supergaaf om zo onafhankelijk en vrij te leven! Reizen kost ons op dat moment niets meer! De diesel hier naartoe is al betaald en de boodschappen moeten we thuis ook betalen. Toppp!!

Verder hebben we uiteraard chill gewerkt…Uit eten geweest: Bloemetjes gefotografeerd..

Gewerkt:Rupsen gefotografeerd:

Dit was het nieuws vanuit Punat, Kroatië, door Rutger en Jessica?

27 april tot 13 mei

Donderdag sluiten we de dag af met een duik in de zee. De zee-temperatuur is in 2 dagen met 2 graden gestegen naar 18 graden en dat is de voelen! Het water is heerlijk! Voor het eerst nemen we de actioncam mee om onderwater te filmen. Leuk! Een cool filmpje vereist echter wat filmervaring 😀 Ik geniet van de zoveelste Kefir! Ik ben er aan verslingerd! 

Vrijdag is de wifi dermate slecht, dat we besluiten om ergens een kop koffie te drinken zodat we daar op de wifi kunnen werken. We trekken Krk in en belanden op een heerlijk lounge bank. Het lijkt erop dat er meer zakelijke afspraken worden gedaan. Het doet mij herinneren aan een website die schreef dat in Kroatië de zakelijke overleggen veelal tijdens het eten plaatsvinden. En gelijk hebben ze! Waarom zou je in een saai kantoor vergaderen als het ook in de zon mogelijk is?! We schakelen rustig over in het weekendgevoel met een wijntje naast de laptop. Rutger is bezig met de boekhouding. Ik steek mijn energie in de website voor verkoop van websites e.d. aan toeristische attracties zoals bootverhuur, grotten, restaurants, etc. Wanneer we tijd over hebben, kunnen we met onze flyers gaan werven, maar dan moet de site natuurlijk wel gereed zijn! We genieten van de snelle wifi en werken de hele middag op het zonnige terras. (Je denkt vast; ‘Het is nu wel een keer tijd voor een leuke foto..’ En gelijk heb je! Maar we zijn helaas vele foto’s kwijt doordat de telefoon van Rutger kapot is gegaan..)

Wanneer beide laptops leeg zijn, is het tijd om de benen te strekken. We wandelen langs de haven en laten ons verleiden door een goedkoop restaurant, waar we een heerlijke ‘pljeskavica’ eten; een hamburger die rijkelijk op smaak is gebracht met zo’n vier tenen knoflook. Gelukkig houden we daar wel van!  Dromers zoals we zijn, hebben we het natuurlijk weer over het runnen van een camping. Rutger vertelt me dat de grond in Kroatië erg goedkoop is. Wild van enthousiasme zoeken we thuis (ja, zo noemen we onze caravan tegenwoordig) naar het actuele aanbod van grond. De bedrijfjes moeten nog flink groeien voordat we iets zouden kunnen kopen, maar dromen mag altijd, toch?!

Vervolgens lezen we over de lage lonen en werkloosheid in Kroatië. Veel mensen verdienen zo’n 300 euro per maand, hoewel de kosten in de supermarkt net zo hoog zijn als in Nederland (sinds dat Kroatië zich bij de EU heeft aangesloten). Er is weinig geld beschikbaar voor kinderbijslag en soms ontvangen ouders niets omdat de overheid het gewoon niet heeft. Huizen worden in etappes gebouwd, omdat men geen geld heeft om verder te bouwen. Het opbloeiende toerisme leidt tot een betere economische status en is de grootste inkomstenbron van het land. Geen wonder dat we zo gastvrij worden ontvangen! Mochten we een camping in Kroatië willen beginnen dan is het dus slim om de overige inkomsten vanuit een ander land te verkrijgen.
Al deze informatie bedrukt mijn voorgaande enthousiaste stemming. Het duurt even voordat ik rustig kan slapen. Wat kan een mens zichzelf gek maken, haha!

De volgende ochtend hebben we weekend! Rutger vliegt even met zijn drone en ontmoet de eerste Nederlandse gasten; een gezellig stel dat binnenkort een biertje bij ons komt drinken. We nemen ons een lekker zwemmiddagje voor. Het Baska strand schijnt een mooi toeristisch strand te zijn in het zuiden van Krk. Daarnaast zouden meerdere kleine strandjes moeten zijn, sommige grenzend aan kliffen. We rijden voor het eerst door het midden van het eiland. De natuur is hier prachtig en onbewoond. Het is een mooi gebied om te fietsen of wandelen! We luisteren naar gezellige Indie/Folk muziek en genieten van de zon op onze bol. De wind wappert door mijn haren en het leven is goed!

Eenmaal aangekomen bij het Baska strand, vergeten we al snel ons voornemen om op zoek te gaan naar een van de kleinere strandjes. De zon heeft de auto flink opgewarmd en we verlangen naar een frisse duik! We leggen onze spullen onder een van de rieten parasols en nemen een toevlucht naar het water. OEI! Het water is een stuk kouder dan gisteren in Punat! Met de actioncam op me gericht, laat ik me niet kennen en duik ik het water in.. Brrr..

Na een tijdje went de kou. Rutger vond een frisse duik genoeg waterpret en offert zich op om bij de autosleutel te blijven. Ik zwem een flink stuk langs de kust en terug. Het voelt althans als een flink stuk, maar door de stroming kom ik gestaag verder ? Op de terugweg hoor ik muziek vanaf de andere kant van de baai. We zijn nieuwsgierig naar dit gezellige geluid en kleden ons rap aan. We wandelen door het gezellige dorp met vele souvenirwinkeltjes, kraampjes en restaurants. Op de kade aangekomen zien we waar onze aandacht door werd getrokken; op de pier wordt een podium opgebouwd. Wat een gave plek! Daar zou een dronevideo van moeten worden gemaakt! Na even twijfelen, trekken we de stoute schoenen aan en lopen op de band af. We vragen of ze geïnteresseerd zijn in een dronevideo van hun optreden. De manager bedankt ons voor haar aanbod, maar geeft aan dat ze al een fotograaf etc. hebben en dat het voldoende voor hen is. Ze nodigt ons uit voor het optreden die avond, waar we graag op in gaan.

We proberen in de plaatselijke supermarkt eten te kopen, maar de zaak lijkt te zijn geplunderd. Dan ‘maar’ een pizzaatje eten..

Het optreden op de pier is een waar spektakel! Wat een geluk dat we net vandaag in Baska zijn! De zangeres is bijzonder goed en zingt nationale en internationale nummers. Helaas hadden we voor het geplande zwemdagje enkel de actioncam mee, waar je schijnbaar niet zo’n mooie foto’s mee kan maken.

Via deze link kun je kennismaken met de muziek van Inava Kindl. Het blijkt een bekende Kroatische zangeres te zijn!

Thuis vallen we na de indrukwekkende avond snel in slaap..

Zondag doen we boodschappen en houden we ons bezig met de boekhouding.. De belastingaangifte was ons niet tegengevallen, maar de ondernemingsbelasting is een compleet ander verhaal.. Wat een draak van een taak.. De dag vliegt aan ons voorbij. Onder het motto dat je geen dag moet afsluiten zonder iets leuks te hebben gedaan, eindigen we onze dag in Vrbnik. Herinner je deze plaats nog? Het is het dorp dat op een klif is gevestigd. We waren er met dreigende wolken waardoor het een kort bezoek bleef.

Ditmaal struinen we de vele smalle straatjes af in het donker.  Het dorp heeft een sprookjesachtig karakter; het is een dorp waar ze een film zouden moeten opnemen! De vele smalle, scheve trapjes langs de 1 meter brede straten zijn het gevolg van het ruimtegebrek op de klif. In Vrbnik vindt je ‘s werelds smalste straatje:

 

 

 

Wanneer ik door het oude dorp loop, verbaas ik me erover dat er in dit dorp echt mensen wonen! Het is een plek met historie en al lopende over de gladgeslepen stenen, waan ik me in de middeleeuwen. De mini-voordeurtjes en tunneltjes waar zelfs ik (1,67 m) mijn hoofd aan kan stoten, stammen uit een tijd dat de mensen niet zo lang werden. De tralies voor de ramen weerspiegelen het gevaar dat vroeger op de loer lag. Ondanks dat Kroatië voor ons gevoel een veilig land is, kun je de angst opmerken die mensen vroeger in deze steegjes moeten hebben gevoeld.

We drinken een kop koffie (foto rechts) bij een restaurantje in een ‘donders-oud’ pandje. We zitten op een muurtje waar eeuwen geleden ook mensen op hebben uitgerust.

Nadat het zo’n 1,5 week rond de 26 tot 31 graden is geweest, is het maandag 21 graden en grijs weer. Een mooie dag om de caravan eens goed op te ruimen! Er ontstaat zo snel een bende in zo’n kleine ruimte! Gelukkig is het ook snel opgeruimd ?. Vervolgens werk ik aan de blog en Rutger voor klanten.

Maandag hebben we weer bijzonder slecht internet en de druk van de aangifte van inkomstenbelasting drijft ons ertoe dat we opzoek gaan naar wifi. We protesteren om telkens ergens koffie te gaan drinken om ons werk uit te voeren, dus werken we vandaag vanuit een minder mooi kantoor dan gewoonlijk, namelijk op de stoeprand bij de plaatselijke supermarkt. Het zonnetje maakt een hoop goed, maar we zijn toch blij wanneer het erop zit. We zullen moeten inzien dat werken zonder hernia of overige kosten er vandaag niet in zit.. Die avond is de opening van een Beachbar 5 minuten bij ons vandaan. De eigenaar van de camping attendeerde ons op dit feestje met leuke muziek en gratis hapjes en drankjes. Tijdens het omkleden, zoeken we de dj op die op deze avond aanwezig zal zijn. Er klinkt pijnlijke (, het leek versneld afgespeelde elektrische) muziek uit de bokjes van mijn laptop. We zijn echter vastbesloten om te gaan en bereiden ons voor op een vreemde avond. Bij aankomst is het feestje al in volle gang. Iedereen lijkt elkaar te kennen, want we zijn duidelijk ‘de nieuwelingen’ en wanneer we in het Engels bestellen; ‘de toeristen’. De muziek valt alles mee! Schijnbaar hadden we een andere DJ op youtube gevonden, want het is heerlijke clubmuziek!  We genieten en nemen onze ruimte op de dansvloer in. De gratis hapjes en drankjes hebben we niet gezien, maar desalniettemin is het een heerlijke avond!

Dinsdag is het bewolkt; het weer, maar ook onze gemoedstoestand. Het dansen en nachtbraken heeft ons veel energie gekost, waardoor we vandaag sloom zijn. We proberen boodschappen te doen, maar het blijkt een nationale feestdag te zijn, waardoor veel winkels gesloten zijn. We kunnen nog snel een brood bij de ‘Konzum’ meepikken, waarna ik Rutger overhaal om te gaan touren over het eiland. We rijden richting het Noordoosten; daar waar je kunt badderen in de helende modder. We rijden over heuvelige wegen  met vele bochten. Aangezien we dachten dat dit het droge deel van het eiland zou zijn, verbazen we ons over al het groen langs de kant van de weg. De olijfbomen ruilen zich in voor grotere groene bomen en struikgewassen. Je kunt hier hele stukken rijden zonder woonhuizen o.i.d. tegen te komen. Het geslinger over deze wegen (zonder files, drempels, stoplichten of andere poespas) doet ons goed. We rijden door wat kleine dorpjes en wassen onze auto die al meer dan een week beige lijkt door de zware storm van laatst. Tevreden rijden we terug naar huis; de wolken zijn verdwenen (,althans in ons hoofd). Een overheerlijke pasta ( zo smaakte hij op dat moment ? een simpele pot Bolognese saus lijkt al snel een delicatesse wanneer je echt honger hebt) laat zelfs het zonnetje doorschijnen.

De dag erop zitten we er weer goed in! Woensdag wordt onze eerste echte werkdag deze week! De camping eigenaar zet ons die middag aan het denken. Hij stelt ons een jaarplek voor in ruil voor een mooie prijs. Het is het overwegen waard; gegarandeerd de hele zomer werken in de zon. Het ‘tour-avontuur’ zouden we echter moeten opgeven. Over één ding zijn we het in ieder geval eens; Dat mag niet gebeuren! Een andere mogelijkheid is dat we het als back-up gebruiken tijdens onze avonturen. Mocht het niet lukken om in het zuiden van Kroatië nieuwe klanten te werven, dan hebben we altijd een plek om terug te komen. We willen echter niet betalen voor maanden dat we er niet zijn, dus denken na over een creatieve oplossing. Mogelijk kunnen we het contract met maanden verlengen, als we deze zomer een aantal maanden onder de pannen zijn bij andere campings. We spelen wat met de ideeën en pakken ons werk weer op.

Ook donderdag werken we en eindigen we onze dag in de supermarkt. We gaan vaak naar de supermarkt, aangezien we dan vers brood hebben (broden zoals in Nederland zijn hier niet te koop, enkel zoet brood, roggebrood of vers brood dat niet lang houdbaar is). Daarnaast kunnen we de koelkast van de caravan alleen aandoen met zonnig weer, omdat de zonnepanelen van de camping het anders niet trekken. We moeten dus bijna dagelijks vers vlees en dergelijke halen. Tijdens dat we in de Lidl opzoek zijn naar crème fraise, breekt buiten het onweer los! KLABAM!! Het onweer en de regen maken zoveel lawaai dat ik Rutger op vier dozen afstand niet kan verstaan. Ondertussen heb ik onweer gekoppeld aan angst voor de fragiele caravan, maar ik probeer daar niet aan te denken. Met natte schoenen bereiken we de auto die op 10 meter van de ingang geparkeerd staat. We rijden naar onze Nederlandse buren op de camping die vannacht, ipv hun tentje, in een glampingtent overnachten. Ze hadden gevraagd of wij een van hun overgebleven worstjes wilden hebben. En dat willen we natuurlijk wel! We nemen meteen wat biertjes mee en voor we het weten is het al 23:00. Wat heerlijk om even te socializen! Willemijn en Lennart houden ook van avontuur en kunnen vol enthousiasme vertellen over hun reizen, met name op de fiets. Zo onsportief als we zijn, zo worden we bijna overtuigd om te gaan fietsen!

Vrijdagochtend komen Willemijn en Lennard nog even op de koffie en kletsen we nog even verder. Daarna beginnen ze aan hun reis richting Nederland. 

Na wat te hebben gewerkt, wandelen we richting Punat. De campingeigenaar stopt even met zijn auto en vraagt of we mee willen rijden, maar het wandelen was juist het doel van de activiteit. De campingeigenaar lijkt deze keuze niet helemaal te begrijpen. We genieten van het fijne weer; niet al te warm, een zonnetje en af en toe een briesje. Niet te warm en niet te koud. Na even te hebben gewandeld neemt Rutger de rugzak over, wat een onverwachte orthopedische uitwerking blijkt te hebben. Zijn schouders worden in juiste positie getrokken en daardoor loopt hij ineens mooi rechtop! De combinatie tussen het heerlijke weer, de spanning die hij loslaat in zijn schoudergebied en wellicht de gezellige, ontspannen sfeer, zorgen ervoor dat Rutger ‘land’. Hij voelt zich ineens ontspannen en vrij, meer dan dat hij tot nu toe had ervaren op deze reis! We genieten samen volop! Na onze wandeling kook ik een lekkere maaltijd en mediteert Rutger in de laatste strepen zon.

Zaterdag starten we de dag met meditatie waarbij ik een heerlijke ervaring opdoe. Intens gelukkig start ik mijn dag! We gaan vandaag naar Rijeka; een grote stad aan het vaste land. We zijn van plan een SIM-kaart met internetbundel te kopen zodat we niet langer afhankelijk zijn van de slechte wifi op de camping. Die middag is het bewolkt en klam. Nadat we de auto hebben geparkeerd, lopen we in één streep richting de Tele2 alsof we bekend zijn in het 6 verdiepingen hoge winkelcentrum. Verbijsterd over de snelheid van deze aankoop staan we voor de Tele2. We nemen ons voor om Rijeka verder te verkennen en wandelen richting centrum. We hebben het weer vanmorgen allebei onderschat, want we lopen nu in onze trui in het broeierige weer. Plakkerig wandelen we door wijken met betonnen flats uit de jaren 1950, afgewisseld met zwartgeblakerde, imposante villa’s uit de jaren 1850 waar al jarenlang geen onderhoud aan is gedaan. We kunnen moeilijk inschatten wat voor een wijk het is, maar het maakt ons extra alert op onze tas en broekzakken. Alhoewel ik niet in deze buurt zou willen wonen, ben ik wel jaloers op het prachtige uitzicht op zee.

Na een half uur wandelen is mijn verwachting van de stad, afgezien van de ligging aan zee, niet bijzonder hoog. Aan het eind van de lange straat, komen we terecht op een goed onderhouden plein. We doorkruizen het terras van een hippe koffiebar en wandelen over een bloemenmarkt. Zo arm als veel Kroaten zijn en zo weinig zorg ze aan het onderhoud van hun huis dragen, zo groot is het interesse in de natuur en bloemen. Ik merk dat er in Kroatië echt sprake is van een ‘buiten-cultuur’. We absorberen de atmosfeer van de stad, terwijl onze truien geen absorptie meer aankunnen. Totaal oververhit gaan we opzoek naar een goedkoop hemdje. De New Yorker blijkt de uitkomst. We komen met zomerkleding de winkel uitlopen, zoals een kledingwissel in GTA (een game).

We vervolgen onze weg door de stad. Het valt me op dat de lage inkomsten en hoge werkloosheid, waarover ik op het internet had gelezen, hier pas echt aan de mensen af te lezen is. Velen lopen met de ziel onder de arm en er lijkt geen energie aanwezig te zijn om zo vriendelijk te zijn als dat we eerder bij Kroaten hadden opgemerkt. We lopen langs jonglerende zigeuners en besluiten wat te eten bij de Mac Donalds. We ontvangen een berichtje van mijn vader dat hun vlucht naar Kroatië is geboekt! 10 Juli zullen ze in Split landen om ons een bezoek te brengen en te genieten van het mooie land. Super leuk!! We weten nog niet waar wij dan zullen uithangen, maar Split ligt redelijk centraal dus we pikken ze wel op. Ondertussen dat we hierover nadenken probeert een van de zigeuners een lunch samen te stellen uit de restjes in de vuilnisbak. De armoede dat dit straatbeeld uitstraalt, raakt ons diep. Na de frietjes besluiten we dat we genoeg hebben gezien voor vandaag. De weg terug naar de auto vergaat me prima nu ik mijn warmte kwijt kan! Terug bij onze caravan ervaar ik een veilig thuisgevoel; een heerlijke plek om de ervaringen van vandaag een plekje te geven. Mijn leven voelt bevoorrecht.

Zondag slapen we uit en proberen we ons te herinneren wat er de afgelopen week allemaal gebeurd is. Ik heb namelijk al een week niet meer aan de blog gewerkt.. Rutger probeert tevergeefs de nieuwe SIM-kaart te activeren. Het is een hangdag en we komen tot weinig. We doen boodschappen en aangezien onze gasflesjes bijna op zijn, lijkt het ons een goed idee om te koken in de gemeenschappelijke buitenkeuken. We hebben alle spullen naar beneden gesjouwd, wanneer we er achter komen dat het gas in de keuken op is. De weg is vandaag geasfalteerd, waardoor we de spullen weer naar boven moeten sjouwen (ipv met de auto). Eenmaal aan het koken, komt de hond van nieuwe campinggasten ons gedag zeggen. Deze vriendelijkheid heeft helaas meer met ons vlees te maken dan met onze sprankelende persoonlijkheden. Hij blijft in de buurt en is niet weg te sturen. We verkassen het eten naar de caravan waar we in rust kunnen eten. Soms heb je zo’n dag dat alles teveel energie kost en dit is er zo een..

Maandag komen we erachter dat we geen water hebben. Deze camping heeft dus alleen beneden bij de receptie 1 warme douche (mits je de boiler van te voren aanzet), beperkte stroom (de koelkast durven we alleen op hete, zonnige dagen aan te doen), geen wifi, geen gas in de keuken en nu ook geen water. Het zet ons weer eens aan het denken over het voorstel voor een jaarcontract.. De campingeigenaar vertelt ons dat een van de gasten de hele nacht de kraan open heeft gezet, waardoor het water op is. Wij kennen dat niet eens; dat het water ‘op’ kan zijn. Tenzij je de rekeningen niet betaald. Een uur later komt er een grote vrachtwagen de berg oprijden die het water aanvult waardoor we weer kunnen douchen, etc. We zijn ons nu bewuster van ons water gebruik en het feit dat we überhaupt (koud) water hebben! Het is een kostbare voorziening voor deze camping!

Rutger buigt zich nogmaals over de SIM-kaart en krijgt hem uiteindelijk aan de praat. Hij vertelt wat het probleem nu was en het blijkt iets met ‘proxies’ te zijn. Ik neem genoegen met dat antwoord en ben vooral blij dat ik zo’n techneut mee heb.  Sinds een week schrijf ik weer aan de blog. Ik mediteer en Rutger vliegt met de drone. Wegens het geluid blijkt dit in theorie een betere combinatie dan in de praktijk.

Rond 1700 gaan we naar het strand van Punat waar ik verder lees in een volgend boek; ‘De kracht van het nu’. Even een leuke verzameling strandfoto’s van de afgelopen tijd:

We hebben de afgelopen week weinig echte werkdagen gehad en we nemen ons voor om morgen eens flink te gaan knallen!

De volgende dag starten we op met de zonnegroet. Het is een tijd geleden dat ik deze yoga-oefeningen heb gedaan, maar gelukkig weet Rutger me goed te begeleiden (aangezien hij een yogaopleiding heeft gevolgd). Vlak voor we in ‘de hond’ willen gaan staan, komt de campingeigenaar langs die graag een lift had willen hebben naar de receptie. Hij voelt aan dat het helaas niet zo goed uit komt.

Na de yoga pakken we onze spullen en landen we neer op de meest ideale werkplek tot nu toe: foto werkplek punat

Wat is het lekker werken hier! Heerlijk in de schaduw met af en toe een briesje. Perfect! We eten een tonijnwrap en voelen ons de koning te rijk!

De week erop werken we wederom op die heerlijke werkplek aan het water. Ook vinden we een heerlijke plek aan de overkant van het water waar we vanuit onze hangmatjes kunnen werken.We genieten, werken, lezen, zwemmen en doen aan yoga. In het weekend zit Rutger niets vermoedend te werken in de caravan wanneer hij ineens geratel hoort! Zijn ogen volgen het geluid en daar ziet hij een slang onder de caravan doorkruipen!! We maken snel een foto van het imposante beest van ruim een meter lang en minstens 10 cm doorsnede. Die middag hangen we iets minder ontspannen in onze hangmatjes..

Zondagavond begint het flink te onweren en regent het de hele nacht. De volgende dag regent het nog steeds. Gelukkig hebben de laptops volle accu’s dus we kunnen wel aan de slag. Rutger leest de blog na en geeft aan dat het lange verhalen zijn zonder grote avonturen. Na de eerste weken hebben we een relaxte tijd achter de rug en dagelijkse blogs zijn wat overbodig geworden. Ik neem me daarom voor om kortere blogs te gaan schrijven. De spannende verhalen houd ik jullie tegoed voor wanneer we weer verder trekken! ?

 

 

17 – 26 April

 

Lieve lezers van onze blog,

Vorige week woensdag is onze website online gegaan, echter liep de blog tot vorige week dinsdag. Ik begin deze blog dan ook op dinsdag de 17e; de dag voor de lancering!

Dinsdag werken we tot laat in de avond door aan de blog. We hopen alles af te ronden voor we ons bed in stappen, maar overprikkeld geven we uiteindelijk toe dat we de afronding een dag moeten uitstellen. Vermoeid vallen we in slaap..

Plots wordt ik wakker. De wind giert om de caravan en we worden heen en weer geschud. Ik schiet overeind en kijk uit het raam. De stoelen zijn omgevallen en de boomtakken zwieren mee met de wind. Weer een rukwind! Ik bedenk me dat we de poten van de caravan op stenen hebben gezet, zodat hij perfect recht en stabiel zou staan. Echter, de stenen zijn naar mijn mening vrij hoog en van kleine oppervlakte. Er komt een vervelend beeld op mijn netvlies dat de caravan door een rukwind wordt verschoven en naast de stenen beland. De caravan zou omvallen, wat het einde van ons retro huisje op wielen zou betekenen.. Ik zit nog stijf van de angst overeind, wanneer er weer een rukwind nadert. Wellicht aangespoord door mijn half-dromende bewustzijn, bedenk ik me dat dit het begin van een storm of orkaan kan zijn. Vlug zoek ik naar het weerbericht op de telefoon. Er was niets voorspelt over deze harde wind en nog steeds benoemt Accuweather er niets over. Door de jaren heen heb ik een diepgaand vertrouwen in Accuweather opgebouwd, maar de laatste tijd staat onze relatie op springen. Wanneer ik hem nodig heb, kan ik er niet meer op bouwen.. De noodzaak drijft mij ertoe dat ik andere sites afstorm voor actuele weersvoorspellingen. Ook zij hebben geen idee wat er zich bij ons op de berg afspeelt. Mijn verstand zegt me dat het geen orkaan zal zijn, aangezien de meteorologen het dan wel hadden zien aankomen. Mijn verwachting dat de caravan om zal vallen, blijft echter hoog. Mijn angst is Rutger niet onopgemerkt gebleven. Mogelijk omdat ik hem wakker schudde in mijn paniekerige toestand. Hij lijkt echter minder onder de indruk te zijn van het weer. Ik probeer me daarom rustig te houden en ga weer liggen. Ik probeer de impuls om met elke rukwind rechtop in bed te gaan zitten, te bedwingen. Rutger komt uiteindelijk bij me liggen en zegt dat hij mijn angst kan voelen. Hij vertelt me dat hij met zijn ouderlijk gezin stormen heeft meegemaakt waarbij de voortent bijna wegvloog, waarbij dit weer in het niets valt (Míjn eerste reis met een caravan was afgelopen najaar toen we een weekje naar de Rijn gingen en nu ga ik er maandenlang in wonen, je weet hoe dat gaat.., althans bij ons ? ). Rutger heeft vertrouwen in de stabiliteit van onze caravan en daar zal ik mijn rust in moeten vinden..

De volgende ochtend worden we met stralende zon wakker. We hebben de storm overleefd! De wind giert nog steeds om de caravan heen, maar de rukwinden zijn gaan liggen. Nu de zon schijnt, kan ik de windstoten van die nacht in een realistischer perspectief plaatsen.

Door het nachtbraken zijn we vandaag later opgestaan dan gewoonlijk. Wat heerlijk dat dit gewoon kan! We staan overigens altijd op wanneer we uitgeslapen zijn, wat op zich al een hemels geschenk is.

De afgelopen dagen begin ik steeds meer te beseffen dat deze reis geen vakantie is. Tijdens de heenreis richting Krk hebben we ontzettend veel meegemaakt en weinig gewerkt. Zo voelt het meestal wanneer we een paar weken op reis gaan. Hierdoor voelde het als een vakantie met alvorens een bijzonder, ietwat emotioneel beladen afscheid van vrienden en familie. Nu we op Krk zijn ‘geland’ en we een ‘gewoon’ leventje zijn gestart, begin ik in te zien dat deze manier van leven geen tijdelijk karakter betreft. We douchen, werken, eten, en ontspannen in een bepaald ritme; iets dat ieder mens in zijn leven zoekt. In onze ogen hebben we de luxe dat dit allemaal in ons eigen ritme kan, in de zon, en in een land met een relaxte atmosfeer. Dagelijkse bezigheden zoals uiterlijke verzorging, de afwas doen en eten koken, nemen meer tijd in beslag dan dat we thuis gewend zijn. Daarentegen hebben we minder tijd en behoefte om in de avond achter de televisie te hangen. Door luxe apparaten ontheven, zijn we meer bezig met de basisbehoeften. Ondanks dat ik de vaatwasser na de halve afwas wel mis, voel ik me hier over het algemeen beter bij. Al met al kan ik best wennen aan de inrichting van ons huidige dagelijkse bestaan!

Nu we rust hebben gevonden, heb ik meer tijd genomen om mijn blog uit te werken. Vandaag zal mijn blog dan ook online gaan! De puntjes op de ï vragen nog een middag werk van ons, maar aan het eind van de middag zijn we ervan overtuigt dat we alles in werking hebben gesteld. Er moest van te voren zo veel gebeuren, dat het toch spannend is om de site online te zetten! Met kriebels in mijn buik, klikken we op de lanceringsbutton! Wat een energie stroomt er door mij heen! Wat is het leuk om al het werk terug te zien op een website waar ik stiekem best een beetje trots op ben! We schieten een foto waarin ik achter mijn laptop bezig ben en posten een facebookbericht.. Nu maar afwachten of het leuk wordt ontvangen en of mensen het leuk vinden om te lezen! 

En dat gebeurt! De vele leuke berichtjes overrompelen ons! Ongelooflijk leuk en stimulerend om te lezen dat velen van jullie genieten van onze avonturen! Onze dag is gemaakt! We dansen met z’n tweeën op vrolijke reggae muziek voor onze caravan bij ondergaande zon. Nee, hier zijn geen foto’s van gemaakt ?

Diezelfde avond halen we wat verse producten in de plaatselijke supermarkt. We worden steeds beter in de tafel van 7, waardoor we de Kuna gemakkelijk om kunnen rekenen tot euro’s. De prijzen van de Kroatische producten vallen ons tegen. Een aantal jaar geleden betaalde je hier de helft van de prijs dat dezelfde boodschappen in Nederland kosten.  Tegenwoordig liggen de prijzen minstens gelijk aan de prijzen in Nederland. De prijzen in restaurants zijn daarentegen laag gebleven. Wat vervelend ? , we moeten dus vaak uit eten!

Na het doen van boodschappen, eten we een ijsje en maken we een wandeling naar het dorpje Punat. We praten enthousiast over de reacties op de blog en hoe we de rest van de reis willen invullen. Daarnaast fantaseren we over het beheren van een camping, zoals we dat al jaren doen.De tijd vliegt en voor we het weten is het 23:00 als we arriveren bij onze caravan. We eten een broodje als avondeten en kruipen voldaan ons bed in.

Donderdag start ik mijn dag met het lezen van een aantal pagina’s uit het boek van Elaine N. Aron; ‘Hoog sensitieve personen’. Ik zit lekker in de zon te bakken, want het is vandaag zo’n 30 graden. Volgens een caissière is dit ook voor Kroatische begrippen erg warm in April. Nadat Rutger een lekker bakje koffie voor ons zet, typ ik verder aan de blog. Rutger werkt ondertussen aan zijn werving: Filmpje wc-luik.

Na een succesvolle werkdag, vinden we dat we een strand-avondje hebben verdiend. Tijdens onze tripjes naar Punat hebben we bordjes zien staan waarop een strand werd aangeduid. Vandaag mogen we die bordjes volgen.. Ze leiden ons tot een prachtig strand! Achter ons kneuterige dorpje ligt een waar paradijs verscholen! Aangezien het toeristische seizoen nog niet van start is gegaan, kunnen we heerlijk genieten van de rust op deze betoverende plek. 

Na heerlijk in zon te hebben gebakken, wandelen we langs het water richting Punat. Wanneer het toerisme hier straks van hun zomervakantie geniet op de nu nog gesloten terrasjes, ziet de kust er vast heel gezellig uit. Maar om heel eerlijk te zijn, vind ik het ook heerlijk om hier met z’n 2e (en 6 anderen op het hele strand) te zijn.

Ik besef me dat de verhalen wat minder spannend zijn dan aan het begin van de blog, maar ik kan me nu goed inleven in hoe Floortje Dessing toe is aan haar rust na allerlei avonturen. Hoe geweldig het ook was om zo veel bijzondere indrukken te krijgen, zo heerlijk is het nu om tot rust te komen en kalmte te vinden in de zonnige natuur.

Ook vandaag, vrijdag, is het warm zomerweer. Na onze werkdag eten we een pizza in Punat. Zoals ik eerder beschreef zijn restaurants in vergelijking met Nederland veel goedkoper. We zijn geen moeilijke buitenlanders en passen ons gemakkelijk aan in zo’n situatie!

Het blijft mij verbazen hoe ongelooflijk vriendelijk de Kroatische mensen zijn! Ze doen er alles aan je het naar de zin te maken. En niet alleen wanneer ze wat van je willen, zoals in een restaurant. Wanneer je even in de auto oriënteert waar je heen wil, komt er direct iemand op je af om je te helpen. Mijn ervaring leert mij dat je dan goed op je waardevolle spullen moet letten, maar hier helpt men je echt! Ze lijken graag hun paar woordjes Nederlands te oefenen en je op weg te helpen. Altruïsme staat hier hoog in het vaandel en ik heb werkelijk nog geen arrogant type kunnen opmerken. Een heerlijke cultuur naar mijn idee!

Na vriendelijk te zijn geholpen in het restaurant, maken we de volgende drone video van Punat:

Zaterdag werken we vanuit het terras van één van de glampingtenten op de camping. Het is een heerlijk beschaduwd plekje met mooi uitzicht. In de namiddag hebben we toch wel echt weekend! We spenderen de rest van de dag in onze hangmatten op het strand.

Zondag trekken we erop uit! We hadden gedacht om de veerboot naar het eiland Rab te nemen, maar door de verwachte reistijd en de kosten kwamen we hierop terug. We starten onze dag daarom in Malinska! Na 22 minuten rijden arriveren we in dit gezellige plaatsje in het noorden van Krk. Het kleine plaatsje heeft naar verhouding veel horecagelegenheden.

Al snel ploffen we neer op een gezellig terrasje. We genieten van het uitzicht over de haven en het toerisme dat voorbij paradeert. Na een smakelijke, krokante panini, rijden we door naar het verderop gelegen, verlaten ‘Haludovo Palace Hotel ‘. Via deze link vind je mijn blog met boeiende historie over deze indrukwekkende plek (incl. dronevideo!). 

Het vervallen hotel schept een Berlijnachtige sfeer. Daar vind je ook van die verlaten gebouwen waar niets mee wordt gedaan; Waar enkel ‘graffiti-jongeren’ zich mee bemoeien en de natuur zijn gang kan gaan. Krakend over het glas verkennen we het -ondanks zonnestralen- duistere gebouw. Op een vreemde manier is het een kunstzinnig tafereel. We maken daarom vele foto’s:

Nadat we de ruimte hebben verkend, wil Rutger vliegen met zijn drone. Het lijkt me een krappe ruimte om te vliegen met zo’n ding, maar ik vertrouw op Rutgers oordeel. In het gebouw kan de drone door magnetische velden geen contact maken met de afstandsbediening, wat ons wel een belangrijke stap lijkt. Buiten hebben we meer succes. Nadat de buitenkant van het hotel visueel is vastgelegd, probeert Rutger het apparaat naar binnen te vliegen. Er hangen touwen en kabels die ik snel probeer weg te hangen. 1 kabel loopt echter van links naar rechts door de ruimte heen; deze zal Rutger moeten omzeilen. Het GPS signaal lijkt wat ruis te ontvangen en de drone schiet meters heen en weer hoewel Rutger hem stil houdt. Vlug probeert Rutger wat beelden op te nemen en vliegt hem dan weer naar buiten. Blij dat het kostbare apparaat weer op de grond staat!! Qua kostbaarheid is het eigenlijk net of er een (goedkope) auto of vakantie wegvliegt en je er geen grip meer op hebt!

Het vervallen hotel roept op dat moment vele vragen bij ons op. Om al deze indrukken te verwerken, zoeken we onze rust in Njivice; een klein plaatje met een aantal restaurantjes met zeezicht. We kiezen voor een middenklasse restaurant waar we voor slechts 7,40 per hoofdmaaltijd genieten van ćevapčići (ja, we zijn er dol op). Hier komen we achter de werkelijke historie van het Haludovo Palace Hotel. We sluiten onze dag wederom af in de hangmat aan het strand.

Maandag is voor ons beide een dag met weinig inspiratie. De vrije zondag was een dag waarop we hebben ontspannen, maar ook veel hebben gezien. Zondagavond merkte ik dat alle indrukken me veel energie hadden gekost, waardoor ik er vandaag de na-effecten van voel. Ik wilde vandaag de nieuwe blog online zetten, maar ondanks veel inzet, wordt het toch dinsdag. Na een serietje, vallen we vroeg in slaap en hopen we dat morgen een productievere dag zal zijn!

Dinsdag herpakken we ons. We werken flink door met de zon op onze bol. Na het avondeten kom ik op het idee om een frisse duik in de zee te nemen. Rutger kijkt me nog even met een scheef oog aan, maar hij gaat de uitdaging dapper aan! Het zeewater is nog maar 16 graden, maar we wagen het erop! Onze voeten stribbelen nog even tegen, maar we zetten moedig door! Het water voelt koud aan op onze huid. Rutger weet dit gevoel mooi te verwoorden: ‘Het is alsof we in een zee vol cider zwemmen’. De kou prikkelt de huid, maar ons lijf houdt ons goed warm. We voelen ons wakker, levendig en vrij! Het voelt heerlijk aan! Het geeft een krachtig gevoel dat je lichaam de kou kan trotseren. Nadat we het water uitlopen, merken we op dat de lucht warm op onze huid aanvoelt. De Kroaten zullen wel denken; gekke Hollanders die al bij de eerste zonnestraal gaan zwemmen! ? Tijdens de warme buitendouche op de camping hoor ik Rutger wel 15 keer zeggen hoe heerlijk hij het vond ?. Ik ben het er helemaal mee eens! De avondduik gaf een heerlijke kick waardoor we energie voelden om die avond nog even door te werken.

Woensdag en donderdag werken we voornamelijk. Rutger vliegt met de drone om een video van de camping te maken tot hij plots zijn drone kwijt is. Op het display wordt aangegeven dat hij disconnected is met de drone.  Helaas kan Rutger niet op zijn gehoor vertrouwen om de drone terug te vinden, aangezien het geluid van een grasmaaier het apparaat overstemd.. Wat een pech; net nu ze grasmaaien is de drone weg.. Wat blijkt; Dat geluid komt van zijn drone die een close-up van een boom maakt en ondertussen de boel wat bij snoeit.. Gelukkig schiet een camping-medewerker snel te hulp. Hij klimt naar de drone toe en roept naar Rutger dat hij de drone uit moet schakelen. Helaas heeft Rutger niets meer te zeggen over het apparaat. Zijn cortisol is op dat moment naar de max gestegen! De camping-medewerker kent geen angst en grijpt de drone uit de boom. HELD! De drone staat weer veilig in onze caravan. We moeten toch nog maar eens nadenken over die prijzen voor drone-video’s..

Je bent weer helemaal op de hoogte van onze ervaringen! Ik hoop dat je weer hebt genoten van de blog, ondanks dat het minder spannend en gevaarlijk was dan de voorgaande weken! Al zijn onze ouders daar wel blij mee ? Onderaan deze blog hoor ik heel graag wat jullie van deze blog vinden. Hierdoor kunnen meer mensen deze blogsite vinden en zien wat voorgaande lezers ervan vonden! Een kort berichtje of vraag is ook erg welkom!

Week 16

Vandaag is het maandag; een dag waar veel mensen tegenop kijken. We starten de dag met meditatie. Niet zoals gewoonlijk in de woonkamer van ons appartement, maar lekker buiten, tussen de fluitende vogels. We genieten en laten heel wat spanning los. Hierna werken we op ontspannen wijze, waardoor we in een prettige flow verkeren. Een heerlijke pasta bolognese doorbreekt onze ‘werkdag’. Wat een genot is het hier toch! Het leven is goed.. In de avond wandelen we een stuk aan de haven van Punat. Het weer is hier dermate zacht dat we het op onze slippertjes afkunnen. We nemen ons voor om elke dag mínstens het steile pad van de camping af en op te lopen.

Dinsdag zitten we beide in een flow en werken we geconcentreerd door. Rutger wil flinke stappen zetten voor zijn Nederlandse klanten en ik wil de blog de lucht in hebben!  Het uploaden van foto’s vraagt echter veel van de wifi, wat soms tot frustratie leidt. De blog krijgt echter steeds meer vorm, waar ik erg vrolijk van wordt! Hopelijk jij ook! ?  Tot snel!

Week 15

Voordat we Slovenië uitrijden, komt er een automobilist in tegengestelde richting met een rotvaart uit een parkeervak rijden! Het scheelde maar een haartje of we hadden er bovenop gezeten! Verbouwereerd met wat er zojuist was gebeurd, rijden we voorzichtig verder..

We sparen de tol uit, want we hebben tijd genoeg en proberen zo lang mogelijk op avontuur te gaan. Onnodige kosten proberen we daarom te vermijden! We schakelen de tol uit voor Slovenië en Kroatië. Wat blijkt; hierdoor stuurt de navigatie ons via Italië waar we àlsnog op tolwegen komen en waar we geen kaarten voor hadden gedownload! We rijden door getto-achtige steden en onverlichte natuurgebieden met haarspeldbochten waar geen eind aan lijkt te komen. Deze overtocht naar Kroatië lijkt voor ons gevoel langer te duren dat de gehele heenweg dusver. Vermoeid aangekomen in Reijka, kunnen we moeizaam een staanplek vinden om te overnachten. We nemen een kijkje op de parkeerplaats voor een lidl, maar eenmaal ingereden blijkt het vol te staan en moeten we achteruit terug. Dit blijkt de moeilijkste manoeuvre die Rutger ooit met een caravan heeft gedaan! De vermoeidheid wordt tijdelijk omgezet naar volle concentratie en alertheid. Uiteindelijk hebben we ons kantoor op wielen; ons thuis voor de komende maanden, zonder schade bevrijdt. Je begrijpt dat we op dat moment een heerlijk overwinningsgevoel samen delen. Na deze ervaring nemen we genoegen met een scheve staanplaats. We voelen enige angst dat de caravan achteruit beweegt richting hekwerk met uitzicht (en afgrond ?). Die nacht slapen we met een lichte spanning en we worden onuitgerust wakker.

Die ochtend gaan we opzoek naar een tankstation met betaalde douches of een zwembad, maar dit blijkt niet zo gemakkelijk te zijn als in de eerder doorkruisde landen. Een beetje flodderen bij de wasbak dan maar.. ?

We vertrekken uit de drukte van Rijeka en touren het binnenland in om daar een prettige staanplek te vinden. Dit lukt ons op een veldje naast een meertje; de caravan staat recht en rustig. Echter voelen we ons geen van beide op ons gemak. We staan verlaten en zijn bang beroofd te worden. Zo energiek als we ons 48 uur geleden voelden, zo uitgeblust voelen we ons op dit moment. Het waren vermoeiende dagen. Na een serietje te hebben gekeken, kiezen we er om 23:00 dan toch voor om te vertrekken naar een plek die veiliger voelt. Die vinden we en we slapen heerlijk tot we gewekt worden met de vraag om te vertrekken van het privé terrein; ‘OEPS!’

Na deze afgelopen twee dagen geen prettige, goedkope verblijfplaats te hebben gevonden om van daaruit te werven, zoeken we contact op met onze klant. We zouden 16 april aankomen, maar kunnen wat hen betreft direct terecht. Wat heerlijk!

Die middag rijden we naar het eiland Krk. Al maanden geleden keken we kwijlend naar de prachtige foto’s van dit eiland waar we een maand lang mogen verblijven. In tegenstelling tot de regenachtige dag daarvoor, is het vandaag heerlijk zonnig. De oostkust is droog, maar al rijdende naar het westen worden de dorre struiken verwisseld voor groene olijfbomen en palmbomen. We besluiten het oude stadje Krk in te trekken. Lees via deze link verder over de historische stad Krk.

We nemen onze laptops mee de zon in en werken vanaf een bankje aan het water. Naast ons zitten wat ‘hang- oudjes’ en samen kijken we uit op een gezellig haventje.  Na even te hebben gewerkt, kunnen we het niet laten om de oude stad toch even kort te verkennen. Het is een stadje om verliefd op te worden. Kleine, smalle straatjes vullen de stad. Van de ene ontdekking, val je in de andere. Kleine boetiekjes en gezellige terrasjes wisselen elkaar af. Het heeft een vriendelijke, veilige uitstraling. Er heerst rust (,althans, in het voorseizoen..). De zon brandt op onze huid en we voelen ons tevreden en vrolijk.

We starten de motor van de Pasat en rijden richting Camping Marušina Olive Hills; ons thuis voor de komende weken. We werden van te voren gewaarschuwd voor een smal pad met hobbels. Eenmaal aangegeven hoe lang onze caravan was, verwachtte de eigenaar geen problemen om boven te komen. De eigenaar had niet verteld dat er op dit hobbelige zandpad vol kleine stenen sprake is van een hellingsgraad van 10%. We slippen weg en we twijfelen of we wel door moeten proberen te rijden. We willen echter wel erg graag naar boven dus doen nog een aantal pogingen. De spanning of we schade zullen rijden maakt me licht misselijk. Het blijkt geen zin te hebben om bovenop de motorkap te zitten in de hoop dat de wielen meer grip zouden krijgen. Wanneer ik achter de caravan duw tijdens het rijden, komen we een paar meter verder. Hier blijft het bij; we moeten toch inzien dat we zo niet boven zullen komen. We sturen de eigenaar een foto-berichtje van hoe ver we zijn gekomen.

De eigenaar treft ons op het pad. Het blijkt een zeer vriendelijke, rustige man met halflang-haar van rond de 40. Even later ontmoeten we zijn broer; mede-eigenaar van de camping; een vriendelijke, relaxte, gezette man met droge humor. Hij belt een kennis van hem op met een tractor. Na te hebben gevraagd hoe zwaar de caravan weegt, belooft de beste man aan de telefoon ons te helpen om de caravan naar boven te takelen. Na een kwartier komt onze redding aan. Het blijkt een héle kleine (!) tractor te zijn met een bestuurder van rond de 80! Ons oh zo geliefde huisje zal in handen worden gelegd van deze bijna dove man op zijn mini-tractor..

Met veel (kroatische) woorden, zeer veel geduld en zorgvuldig handelen wordt de caravan gekoppeld. De oudere man rijdt met de caravan weg en direct schraapt de onderkant over de grond, waardoor er een kabel los komt te zitten. Je begrijpt dat deze actie me niet gerust stelt over de verdere weg over de hobbels en stenen die de caravan nog moet afleggen.. De eigenaar probeert ons gerust te stellen door te vertellen dat deze man weet wat hij doet en dat de caravan in goede handen is. Na de eerste bocht vertelt de oudere man in het Kroatisch dat hij bijna 100% zeker weet dat het goed zal gaan, maar dat we beide een kei mee moeten nemen voor ‘stel dat’ de tractor het niet houdt. We moeten in een dergelijk geval de keien zo snel mogelijk achter de wielen leggen om te voorkomen dat de caravan naar achter rolt/ stort. Nu zie ik pas echt in dat een werkende handrem aan de caravan toch echt zijn voordelen heeft.. Helaas zien we dat nu pas, waardoor we nu geen werkende rem hebben..

De relaxte eigenaar zoekt rustig naar een goede kei, maar wij Nederlanders schieten in de stress want de tractor rijdt voort en we hebben nog geen geschikte kei gevonden!! WACHT!

Nadat we de keien het eindeloze pad op hebben gesleept, blijkt het gelukkig allemaal goed te zijn gegaan. Na het kleine incidentje aan het begin, verliep de rit voorspoedig. De caravan staat boven!! En op wat voor een plek!! Dat verdient een vreugdedansje en een wijntje! We douchen in de buitenlucht en wanneer we al het angstzweet van ons hebben afgespoeld, nemen we nog een wijntje. En nog een.. En nog een..

Rutger staat de volgende ochtend op met een kater.. De zon heeft onze voortuin al lekker opgewarmd wanneer wij uit onze caravan stappen. We richten de caravan gezellig in met o.a. de cactussen en een vloerkleedje.  We leggen ons buitenkleedje in de ‘tuin’, klappen de tafel en stoelen uit en hangen gezellige lampionnen op. Het speciaal op maat gemaakte bureaublad wordt vastgemaakt. Rutger zoekt met zijn wifi-extender naar het internet van de camping, maar hier krijgt hij geen contact mee. Uiteindelijk vindt hij wel open wifi in de buurt, waar hij zonder wifi-extender nooit contact mee zou hebben gekregen. Nu kunnen we lekker aan het werk! Gelukkig maar, want de afgelopen dagen hebben we natuurlijk weinig kunnen werken. Na een aantal uur te hebben gewerkt, wil Rutger de campingplaats via een drone video aan familie en vrienden laten zien. Officieel moet je daarvoor toestemming vragen aan de campingeigenaar aangezien het eigen terrein betreft. Hij stuurt netjes een berichtje naar de eigenaar; ‘Can I fly with my drone above the campsite?’ De eigenaar lijkt de zaak erg serieus te nemen en wil het eerst even met z’n allen overleggen. Wat blijkt achteraf; hij dacht dat we met een soort vliegtuig over het terrein wilden vliegen! Geen wonder dat hij niet direct toestemming gaf!

Na een officiële incheck en Nederlandse geschiedenisoverhoring waardoor we ons onwetend voelen, verlaat hij ons weer. Die avond begint het gezellig te regenen op het dak van de caravan. Een mooie avond voor een filmpje! De regen klettert door tot in de volgende ochtend.

De camping is afhankelijk van zonnepanelen, wat schijnbaar betekent dat we op een dag als vandaag geen stroom hebben. Dit betekent: geen koffie, geen stroom voor de laptop, geen stroom voor de koelkast, etc. Daarnaast zijn de toiletten en douches met open daken ineens minder aantrekkelijk.. In de caravan bedenken we een plan voor de rest van de dag, wanneer we ineens koeienbellen horen. Wat leuk! Aan de overkant van het pad lopen een aantal koeien op de camping. Ik maak snel een foto voordat ze misschien weglopen. Er loopt zelfs een klein kalfje bij! Ze komen deze kant op dus ik fotografeer erop los. Plots beginnen twee stieren met elkaar te vechten! Vlak voor de caravan gaan ze elkaar te lijf! Ze knallen tegen de boom die nog geen 4 meter van onze caravan staat en het gevecht komt onze kant op. Eén meter voor de caravan nemen ze het tegen elkaar op. We geloven onze ogen niet en weten niet wat we moeten doen om te voorkomen dat ze richting de caravan komen. We kunnen enkel afwachten. Het gevecht houd gelukkig op, maar de spanning dat het weer zal gebeuren zit er nog wel in.. Moeder koe staat ondertussen lekker aan onze elektriciteitskabel te smikkelen. Het gooien van een lege waterfles door het toiletraampje heeft geen zin; de oranje kabel schijnt een delicatesse te zijn. Ze eet de kabel compleet door en vreet zo een aantal meter kabel weg!!

Er hangt nog steeds een stuk kabel aan de caravan. We zijn bang dat een van de koeien verder zal knabbelen aan dit stuk snoer en zodoende aan de caravan zal trekken. Ik durf niet naar buiten te gaan en weerhoud Rutger ervan om met de auto die kant op te rijden. Wie weet hoe deze opvliegende koeien dan zullen reageren! Met gevaar voor eigen leven breng ik de tuinstoelen in veiligheid door ze over het muurtje te gooien en onder de caravan te verstoppen. Op ten duur hoor ik geknaag aan de achterkant van de caravan. Dit is voor mij de druppel en ik gooi de deur open, roep wat en knal de deur weer dicht. De koe of stier schrikt en de gehele groep koeien verlaat ons terreintje. Wat een last van de schouders..

De eigenaren nodigen ons die middag uit om mee te rijden naar Rijeka. We kunnen zonder stroom en kabel niet aan het werk dus we gaan graag op hun aanbod in. De eigenaren kijken op van ons verhaal over de knagende koeien. Ze geven direct aan de kabel de vergoeden. Onderweg naar de Bauhaus (voor een kabel) krijgen we veel uitleg over de geschiedenis van Krk en Rijeka. We stoppen bij een plaatselijke banketbakker voor de lekkerste zoetigheden, waar ik een overheerlijke chocoladetaart en notenrol krijg. Ook bezoeken we een plaatselijke slager waar de camping-eigenaar zijn vlees haalt. Een dergelijke slager ziet er heel anders uit dan in Nederland; er hangen grote stukken vlees waar je duidelijk een dier uit herkent. Het vlees hoeft niet in de koeling aangezien het zeer vers is en snel verkocht wordt. Wij halen een kilo ćevapčići. Ben je benieuwd wat ćevapčići is en hoe je het bereid? Bekijk dan deze link. Daarna lunchen we bij het gezellige wegrestaurant Putnic waar je een heerlijke hoofdmaaltijd kunt nuttigen voor nog geen 30 kuna (4 euro). De eigenaren trakteren om ons te laten bekomen van de schrik van de koeien. We voelen ons wat opgelaten door alle traktaties maar het voelt bijna onbeleefd om te weigeren. Deze Kroaten zijn ongelooflijk gastvrij en doen er alles aan om het ons op ons gemak te stellen. Er wordt bijv. een extra bord gevraagd zodat wij van hun gerechten mogen proeven. Het smaakt allemaal heerlijk! Eenmaal bij de Bauhaus aangekomen slagen we voor een nieuwe elektrische kabel, waardoor we weer lekker aan het werk kunnen. Met z’n vieren sluiten we de middag af met een goed wijntje. Ondertussen zijn we zo’n 4 a 5 uur verder waarin we de complete geschiedenis van Kroatië te horen hebben gekregen. Zelfs een vraag over het woord ‘aardappel’ in het Kroatisch, brengt hen een aantal eeuwen terug in de tijd. Eenmaal terug in onze caravan proberen we alle kennis een plekje te geven en komen we tot rust onder het gekletter van de regen.

De volgende dag is het vrijdag de 13e ..  Dat beloofd wat.. Maar niets blijkt minder waar dan het bijgeloof dat bij deze dag hoort. Vandaag schijnt de zon volop! Naast een heerlijk zomers gevoel betekent dit stroom en dus koffie, opgeladen laptops en douchen/afwassen met warm water. Daarnaast worden we niet meer nat in het toilet- en douchegebouw. We lijken de zonnestralen nooit eerder meer te waarderen dan vandaag! We werken heerlijk in de zon, genieten van een Kroatische lunch met ćevapčići en rode wijn en maken de volgende drone video. Do i need to say more? Het was een volmaakte dag! Zie de video hier

Aangezien we deze week nog maar weinig hebben gewerkt, werken we het weekend door. Ondanks onze ijverige houding, moeten we wel de deur uit om boodschappen te doen. Het ritme van de Kroaten ligt wat lager dan dat wij Nederlanders gewend zijn. In de plaatselijke Lidl merken we op dat niemand stress lijkt te ervaren. Bij de kassa staan wij met z’n tweeën paraat om alle producten zo snel mogelijk in ons karretje te proppen, maar dit blijkt totaal niet nodig te zijn.  Bij de overige klanten leidt de lange rij achter de kassa niet tot het bekende gesteun en gepuf, zoals we dat gewend zijn. Ook de kassière laat zich niet opjagen. Deze ontspannen houding werkt onbewust langzaam op ons door. Nu pas merk ik werkelijk wat de druk van de (snelle) maatschappij voor een enorme impact op ons heeft.

Ook zondag starten we de dag met werken. Er wordt die middag prachtig weer voorspeld en we hebben de behoefte om er op uit te trekken. We rijden richting het zuiden naar het strand, genaamd Stara Baska. De prachtige foto’s van het internet zien er met dreigende wolken toch minder imposant uit.. Accuweather bleek het weer onjuist te hebben voorspeld. We nemen ons voor om deze strandervaring nog eens over te doen wanneer het zonnig is. We stellen de navigatie in op het plaatsje Vrbnik, dat op het oosten van het eiland op een klif is gevestigd. Evenals de stad Krk, heeft het plaatsje smalle straatjes en historische monumenten. De straatjes lopen stijl omhoog en kriskras door elkaar. We kijken onze ogen uit en lopen nieuwsgierig van de ene straat naar de andere. Plots komen de dreigende wolken hun belofte na. Het begint te regenen en we weten niet meer hoe we boven zijn gekomen. We wandelen langs smalle boetiekjes, kleine moestuintjes en gangetjes die net genoeg daglicht binnenlaten om de vele potplanten te laten groeien. We volgen het richtingsgevoel van Rutger, wat ons de juiste kant op stuurt. Helaas komen we net 20 meter lager dan de auto uit. Gelukkig waaien de donkere wolken (op een paar spetters na) aan ons voorbij. Onze korte flirt met dit historische dorp laat ons verheugen op een nadere kennismaking! De foto’s houdt je van ons tegoed!

Week 14

Maandenlang keken we uit naar vandaag; de dag dat we op avontuur gaan! Met precisie pakken we de caravan in, want we zullen er de komende maanden in gaan wonen en werken. Wat een enorme hoeveelheid spullen moet er mee! Tijdens het pakken merkt Rutger ineens op dat de verlichting van de caravan (die in de week daarvoor gerepareerd zou zijn) niet meer werkt.. We zullen de vertrekdatum moeten uitstellen.. Wanneer we wel kunnen gaan blijft onbekend.

Die avond komt er familie van Rutger op bezoek om afscheid te nemen voordat we op reis gaan. Helaas merkt Rutger hier weinig van want hij en onze handige, vriendelijke buurman zijn onverwacht de hele avond aan de verlichting van de caravan aan het prutsen. Vanavond, maar ook de avond erop boeken de mannen geen succes. Ze komen tot de conclusie dat de bekabeling van het elektra opnieuw zou moeten worden getrokken om de verlichting te laten werken. Aangezien dat een grote en kostbare klus zou worden wat veel tijd zou gaan kosten, zoeken we naar andere oplossingen. We besluiten uiteindelijk om met externe verlichting te gaan rijden.

Het pakken van de laatste dingen duurt toch nog zo’n 5 uur langer dan de verwachtte 2 uur. We willen de boel netjes achter laten voor onze huisbewaarder en proberen niets belangrijks te vergeten. We zijn moe, hebben geen overzicht meer en proberen op een automatische piloot door te pakken. Het voelt vreemd om de deur van ons (t)huis achter ons dicht te doen zonder te weten wanneer we hem weer zullen openen. We vertrekken die woensdagnacht om 1:30 (donderdag dus eigenlijk voor de oplettende lezer ?). Het avontuur staat immers op ons te wachten! Om 4:30 zijn de knollen echt op en gaan we op zoek naar een parkeerplaats om onze verdere nacht door te brengen.

Anders dan andere reizigers, kwamen wij pas in het middaguur ons bed uitrollen. Die dag rijden we van 12:00 tot 23:00. Alhoewel, Rutger rijdt en ik klets vooral ?. Mij niet gezien, al die wegversmallingen in Duitsland met zo’n brede caravan! We rijden 80, pauzeren genoeg en genieten van de reis. Nog nooit ging de tijd onderweg zo snel.

Tijdens de volgende overnachting bij de rastätte net voorbij München, merk ik weer hoeveel ik om ons oude beestje ben gaan geven. Ik voel me onrustig dat iemand in het smalle parkeervak naast ons zou willen parkeren, waar enkel een scootmobiel in past. (Op dit moment heb ik duidelijk nog geen idee van wat me deze reis nog te wachten staat, anders had het als ‘peanuts’ gevoeld en had ik heerlijk geslapen ?)

De volgende dag staat ons een geweldige verassing te wachten! We waren aangekomen in het donker en worden wakker met een grandioos uitzicht! Direct na de rastätte rijden we naast de hoge bergtoppen van Zuid-Duitsland! Mocht je richting Slovenië gaan, dan raad ik het zeer aan om achter München te parkeren. Hierdoor vermijd je de drukke ochtendspits in München en daarnaast kun je genieten van een heerlijke ochtendtour!

De bergen werden alsmaar indrukwekkender richting Oostenrijk. Er scheen een heerlijk zonnetje en er bleek plaatselijk nog sneeuw te liggen. Dit, tezamen met een rivier waar we ter toeval op duidde en de bruin gekleurde glazen van mijn zonnebril, zorgde voor een sprookjesachtig tafereel tijdens onze koffiepauze. (coördinaten toevoegen). Na een kekke foto van het visitekaartje van Cre8-design On Tour, vervolgen we onze route.

Na 2,5 uur door Oostenrijk te hebben gereden, arriveren we nu bijna in Slovenië. De routeplanner hebben we ingesteld op Kranjska Gora, omdat daar in de buurt het Triglav gebergte begint, waar we aan klantenwerving gaan beginnen. De routebeschrijving brengt ons op de ‘Wurzenpass Strasse’, een onvergetelijke en dopamine-verhogende weg vlak voor de grens naar Slovenië. Aan het begin van de weg wordt er aangegeven dat aanhangers verboden zijn. We begrijpen nog niet helemaal wat de achterliggende gedachte ervan is en twijfelen of een caravan als aanhanger wordt gerekend. (We voelen al wel aan dat het niet de bedoeling is, maar onze zucht naar avontuur weerhoudt ons van een omleiding). We rijden met de bocht mee en plots weten we de oorzaak van het verbod. Er is een stuk van zo’n 600 meter met een hellingsgraad van achttien procent. Aan beide kanten van dit steile stuk staan borden met het advies om terug te schakelen naar een lagere versnelling. 

Zelfs Rutger moest even slikken voordat hij het gaspedaal intrapte. De adrenaline giert door ons lijf, we zijn ons bewust van de onwijze beslissing, maar gelukkig halen we de top prima. We zijn trots op onze krachtige auto. 

Met dit prachtige uitzicht komen we tot ontspanning met een heerlijk wijntje (1’tje mag best wel! 😉 )

We vervolgen de pas die ons over de landsgrens leidt. De bergen werden alsmaar imposanter en ruiger. Het afwisselende landschap van Slovenië met sneeuwbergen, ‘kurkbergen’, kabbelende helderblauwe riviertjes en (ruim 300!) watervallen zijn een lust voor het oog. We kijken onze ogen uit en proberen ons uitzicht onder woorden te brengen, wat onmogelijk blijkt te zijn.

Het loopt inmiddels tegen de avond en we besluiten te overnachten bij een prachtige camperplaats waar we per toeval langsrijden. We staan in een dal aan een breed-uitlopende, ondiepe rivier met daarnaast een klein meertje. De bergen worden weerspiegeld in het door zonnestralen glinsterende water. We strekken onze benen langs dit meertje waar je in de zomer heerlijk kan zwemmen. 

Na al die indrukken hebben we behoefte aan wat extra brandstof. Door onze trek smaakt de kant-en-klaar-nasi van de Lidl lekkerder dan ooit. Voldaan kruipen we in bed. Het is ondertussen flink afgekoeld en zonder kacheltje blijkt lichaamswarmte niet voldoende om mijn neus en voeten warm te houden. De volgende ochtend worden we moe en licht prikkelbaar wakker waardoor we besluiten om de volgende nacht op een camping te verblijven zodat wij ons kacheltje kunnen laten branden.

Wanneer we onze tocht voortzetten, vergeten we onze slechte nachtrust al snel. Na een korte stop voor een dronevlucht, rijden we over de Vrsiska cesta (weg 206) de pass over richting Trenta. We verbazen ons over de hoeveelheid sneeuw die er nog ligt. We maken foto’s van de één meter hoge sneeuwmuur langs de weg. Gedurende we de steile, smalle weg naar boven vervolgen, wordt de muur van sneeuw alsmaar hoger en hoger. In ons achterhoofd brandt het oranje beeld van de weersvoorspelling van die ochtend; ‘lawinegevaar’. De adrenaline begint weer door onze aderen te lopen. Wandelaars maken foto’s en steken hun duim op naar onze retro caravan die we de pass op sleuren. De sneeuw reikt nu boven onze caravan uit; werkelijk een verbluffende ervaring. Bovenop de pass stappen we uit om bewust te worden van deze onwerkelijke ervaring. Het is heerlijk warm in de zon tussen de 3 meter hoge muren van sneeuw. 

Het maken van een dronevideo op deze bijzondere plek, leidt tot een gesprek met een vader en zoon die uit de plaatselijke regio vandaan komen.  De vader vertelt dat deze mate van sneeuwval niet uitzonderlijk is voor deze pas, maar het passeren met een caravan wel.

Dat de verdere tocht naar beneden door het Triglav Nationaal Park een prachtig uitzicht toebehoorde, behoeft vast geen verdere uitleg. Via deze link kun je meer lezen over het prachtige Triglav gebergte.

Deze anemonen bloeien hier langs de wegen en wandelpaden:

Eenmaal aangekomen bij het dorpje Trenta, zoeken we een mooie camping uit met uitzicht op de Soča rivier. De campinghouder van Camp Trenta vertelt ons dat het voor een lange periode bar en boos weer is geweest in Triglav. We hebben zeer veel geluk, want de zon schijnt pas sinds onze aankomst in Slovenië. Hopelijk nemen we de zon de rest van de reis met ons mee!

We laten de caravan achter aan het kabbelende riviertje en verkennen de buurt. We stuiten al snel op 3 campings zonder website waar we een bezoekje aan wagen. De campings blijken hier zonder website al vol te staan met toerisme, wat Camping Klin weerhoudt om hun website te vernieuwen. Camping Korita ziet echter hun voordeel in de enorme toestroom van toerisme en transformeert hun camping in een hippe ecologische plek waar mensen graag wat meer voor over hebben om uiteindelijk waar voor hun geld te krijgen. Het is een slim plan wat vraagt om een nieuwe gemoderniseerde website! De eigenaresse lijkt het hierover eens te zijn en vanavond spreken we verder met de man van het koppel.

Wat een dag! We begonnen met een prachtig uitzicht over het meertje, trokken door de muren van sneeuw, bezochten onze eerste potentiële klanten vanuit het buitenland en kwamen tot rust aan het kabbelende beekje. Wat zullen we lekker slapen.. (met die warme kachel erbij ?)

Na een heerlijke nachtrust begin ik onze dag met het schrijven van de eerste blog en Rutger werkt aan zijn lopende opdrachten. In de middag ‘werken’ we verder op een zonnige plek aan de Soča rivier. Rutger werkt op zijn laptop en ik lees verder in het ziel-strelende boek van Adelaide; ‘Mijn ego en ik’, waar Rutger de site en verkoop voor gaat organiseren en ik het voorwoord voor mag gaan schrijven; een grote eer.

Alvorens onze afspraak met Camping Korita struinen we zonder succes nog een aantal campings af. Dan is het spannende moment aangebroken waarop we te horen krijgen of we een eerste klant in het buitenland hebben geworven..

Sloveense mensen zijn volgens onze indruk vaak erg vriendelijk en praten al snel met je mee. Schijnbaar had de eigenaresse onze bedoelingen toch niet helemaal begrepen.. De man gaf aan dat zij de indruk had gekregen dat we hun camping in een gids o.i.d. wilden plaatsen. Ze had niet begrepen dat we een website wilden verkopen. Er werd op dat moment al een nieuwe website gemaakt door een ander bedrijf, vertelt de mede-eigenaar. Hij vertelt ons dat ze vele mailtjes krijgen van grafische bureaus die hun een website aanbieden.. Het wordt dus nog een flinke klus om klanten te werven, maar daar waren we ons al wel van bewust. We vertrouwen op ons doorzettings- en onderscheidend vermogen!

Ondanks de troost gevende gedachten, geef ik eerlijk toe dat het een domper is. De opliftende, energieke stemming van de dagen daarvoor is bij mij even wat minder geworden, al kan Rutger zich er beter overheen zetten. We bewaren de rest van de weinige campings in Slovenië tot een later moment en vertrekken vanavond richting Kroatië.

We voeren Rijeka in op de navigatie en vervolgen ons avontuur. Onderweg komen we de Slap Boka waterval  tegen, waar we graag een korte wandeling maken.