Author

Jessica

Browsing

17 – 26 April

 

Lieve lezers van onze blog,

Vorige week woensdag is onze website online gegaan, echter liep de blog tot vorige week dinsdag. Ik begin deze blog dan ook op dinsdag de 17e; de dag voor de lancering!

Dinsdag werken we tot laat in de avond door aan de blog. We hopen alles af te ronden voor we ons bed in stappen, maar overprikkeld geven we uiteindelijk toe dat we de afronding een dag moeten uitstellen. Vermoeid vallen we in slaap..

Plots wordt ik wakker. De wind giert om de caravan en we worden heen en weer geschud. Ik schiet overeind en kijk uit het raam. De stoelen zijn omgevallen en de boomtakken zwieren mee met de wind. Weer een rukwind! Ik bedenk me dat we de poten van de caravan op stenen hebben gezet, zodat hij perfect recht en stabiel zou staan. Echter, de stenen zijn naar mijn mening vrij hoog en van kleine oppervlakte. Er komt een vervelend beeld op mijn netvlies dat de caravan door een rukwind wordt verschoven en naast de stenen beland. De caravan zou omvallen, wat het einde van ons retro huisje op wielen zou betekenen.. Ik zit nog stijf van de angst overeind, wanneer er weer een rukwind nadert. Wellicht aangespoord door mijn half-dromende bewustzijn, bedenk ik me dat dit het begin van een storm of orkaan kan zijn. Vlug zoek ik naar het weerbericht op de telefoon. Er was niets voorspelt over deze harde wind en nog steeds benoemt Accuweather er niets over. Door de jaren heen heb ik een diepgaand vertrouwen in Accuweather opgebouwd, maar de laatste tijd staat onze relatie op springen. Wanneer ik hem nodig heb, kan ik er niet meer op bouwen.. De noodzaak drijft mij ertoe dat ik andere sites afstorm voor actuele weersvoorspellingen. Ook zij hebben geen idee wat er zich bij ons op de berg afspeelt. Mijn verstand zegt me dat het geen orkaan zal zijn, aangezien de meteorologen het dan wel hadden zien aankomen. Mijn verwachting dat de caravan om zal vallen, blijft echter hoog. Mijn angst is Rutger niet onopgemerkt gebleven. Mogelijk omdat ik hem wakker schudde in mijn paniekerige toestand. Hij lijkt echter minder onder de indruk te zijn van het weer. Ik probeer me daarom rustig te houden en ga weer liggen. Ik probeer de impuls om met elke rukwind rechtop in bed te gaan zitten, te bedwingen. Rutger komt uiteindelijk bij me liggen en zegt dat hij mijn angst kan voelen. Hij vertelt me dat hij met zijn ouderlijk gezin stormen heeft meegemaakt waarbij de voortent bijna wegvloog, waarbij dit weer in het niets valt (Míjn eerste reis met een caravan was afgelopen najaar toen we een weekje naar de Rijn gingen en nu ga ik er maandenlang in wonen, je weet hoe dat gaat.., althans bij ons ? ). Rutger heeft vertrouwen in de stabiliteit van onze caravan en daar zal ik mijn rust in moeten vinden..

De volgende ochtend worden we met stralende zon wakker. We hebben de storm overleefd! De wind giert nog steeds om de caravan heen, maar de rukwinden zijn gaan liggen. Nu de zon schijnt, kan ik de windstoten van die nacht in een realistischer perspectief plaatsen.

Door het nachtbraken zijn we vandaag later opgestaan dan gewoonlijk. Wat heerlijk dat dit gewoon kan! We staan overigens altijd op wanneer we uitgeslapen zijn, wat op zich al een hemels geschenk is.

De afgelopen dagen begin ik steeds meer te beseffen dat deze reis geen vakantie is. Tijdens de heenreis richting Krk hebben we ontzettend veel meegemaakt en weinig gewerkt. Zo voelt het meestal wanneer we een paar weken op reis gaan. Hierdoor voelde het als een vakantie met alvorens een bijzonder, ietwat emotioneel beladen afscheid van vrienden en familie. Nu we op Krk zijn ‘geland’ en we een ‘gewoon’ leventje zijn gestart, begin ik in te zien dat deze manier van leven geen tijdelijk karakter betreft. We douchen, werken, eten, en ontspannen in een bepaald ritme; iets dat ieder mens in zijn leven zoekt. In onze ogen hebben we de luxe dat dit allemaal in ons eigen ritme kan, in de zon, en in een land met een relaxte atmosfeer. Dagelijkse bezigheden zoals uiterlijke verzorging, de afwas doen en eten koken, nemen meer tijd in beslag dan dat we thuis gewend zijn. Daarentegen hebben we minder tijd en behoefte om in de avond achter de televisie te hangen. Door luxe apparaten ontheven, zijn we meer bezig met de basisbehoeften. Ondanks dat ik de vaatwasser na de halve afwas wel mis, voel ik me hier over het algemeen beter bij. Al met al kan ik best wennen aan de inrichting van ons huidige dagelijkse bestaan!

Nu we rust hebben gevonden, heb ik meer tijd genomen om mijn blog uit te werken. Vandaag zal mijn blog dan ook online gaan! De puntjes op de ï vragen nog een middag werk van ons, maar aan het eind van de middag zijn we ervan overtuigt dat we alles in werking hebben gesteld. Er moest van te voren zo veel gebeuren, dat het toch spannend is om de site online te zetten! Met kriebels in mijn buik, klikken we op de lanceringsbutton! Wat een energie stroomt er door mij heen! Wat is het leuk om al het werk terug te zien op een website waar ik stiekem best een beetje trots op ben! We schieten een foto waarin ik achter mijn laptop bezig ben en posten een facebookbericht.. Nu maar afwachten of het leuk wordt ontvangen en of mensen het leuk vinden om te lezen! 

En dat gebeurt! De vele leuke berichtjes overrompelen ons! Ongelooflijk leuk en stimulerend om te lezen dat velen van jullie genieten van onze avonturen! Onze dag is gemaakt! We dansen met z’n tweeën op vrolijke reggae muziek voor onze caravan bij ondergaande zon. Nee, hier zijn geen foto’s van gemaakt ?

Diezelfde avond halen we wat verse producten in de plaatselijke supermarkt. We worden steeds beter in de tafel van 7, waardoor we de Kuna gemakkelijk om kunnen rekenen tot euro’s. De prijzen van de Kroatische producten vallen ons tegen. Een aantal jaar geleden betaalde je hier de helft van de prijs dat dezelfde boodschappen in Nederland kosten.  Tegenwoordig liggen de prijzen minstens gelijk aan de prijzen in Nederland. De prijzen in restaurants zijn daarentegen laag gebleven. Wat vervelend ? , we moeten dus vaak uit eten!

Na het doen van boodschappen, eten we een ijsje en maken we een wandeling naar het dorpje Punat. We praten enthousiast over de reacties op de blog en hoe we de rest van de reis willen invullen. Daarnaast fantaseren we over het beheren van een camping, zoals we dat al jaren doen.De tijd vliegt en voor we het weten is het 23:00 als we arriveren bij onze caravan. We eten een broodje als avondeten en kruipen voldaan ons bed in.

Donderdag start ik mijn dag met het lezen van een aantal pagina’s uit het boek van Elaine N. Aron; ‘Hoog sensitieve personen’. Ik zit lekker in de zon te bakken, want het is vandaag zo’n 30 graden. Volgens een caissière is dit ook voor Kroatische begrippen erg warm in April. Nadat Rutger een lekker bakje koffie voor ons zet, typ ik verder aan de blog. Rutger werkt ondertussen aan zijn werving: Filmpje wc-luik.

Na een succesvolle werkdag, vinden we dat we een strand-avondje hebben verdiend. Tijdens onze tripjes naar Punat hebben we bordjes zien staan waarop een strand werd aangeduid. Vandaag mogen we die bordjes volgen.. Ze leiden ons tot een prachtig strand! Achter ons kneuterige dorpje ligt een waar paradijs verscholen! Aangezien het toeristische seizoen nog niet van start is gegaan, kunnen we heerlijk genieten van de rust op deze betoverende plek. 

Na heerlijk in zon te hebben gebakken, wandelen we langs het water richting Punat. Wanneer het toerisme hier straks van hun zomervakantie geniet op de nu nog gesloten terrasjes, ziet de kust er vast heel gezellig uit. Maar om heel eerlijk te zijn, vind ik het ook heerlijk om hier met z’n 2e (en 6 anderen op het hele strand) te zijn.

Ik besef me dat de verhalen wat minder spannend zijn dan aan het begin van de blog, maar ik kan me nu goed inleven in hoe Floortje Dessing toe is aan haar rust na allerlei avonturen. Hoe geweldig het ook was om zo veel bijzondere indrukken te krijgen, zo heerlijk is het nu om tot rust te komen en kalmte te vinden in de zonnige natuur.

Ook vandaag, vrijdag, is het warm zomerweer. Na onze werkdag eten we een pizza in Punat. Zoals ik eerder beschreef zijn restaurants in vergelijking met Nederland veel goedkoper. We zijn geen moeilijke buitenlanders en passen ons gemakkelijk aan in zo’n situatie!

Het blijft mij verbazen hoe ongelooflijk vriendelijk de Kroatische mensen zijn! Ze doen er alles aan je het naar de zin te maken. En niet alleen wanneer ze wat van je willen, zoals in een restaurant. Wanneer je even in de auto oriënteert waar je heen wil, komt er direct iemand op je af om je te helpen. Mijn ervaring leert mij dat je dan goed op je waardevolle spullen moet letten, maar hier helpt men je echt! Ze lijken graag hun paar woordjes Nederlands te oefenen en je op weg te helpen. Altruïsme staat hier hoog in het vaandel en ik heb werkelijk nog geen arrogant type kunnen opmerken. Een heerlijke cultuur naar mijn idee!

Na vriendelijk te zijn geholpen in het restaurant, maken we de volgende drone video van Punat:

Zaterdag werken we vanuit het terras van één van de glampingtenten op de camping. Het is een heerlijk beschaduwd plekje met mooi uitzicht. In de namiddag hebben we toch wel echt weekend! We spenderen de rest van de dag in onze hangmatten op het strand.

Zondag trekken we erop uit! We hadden gedacht om de veerboot naar het eiland Rab te nemen, maar door de verwachte reistijd en de kosten kwamen we hierop terug. We starten onze dag daarom in Malinska! Na 22 minuten rijden arriveren we in dit gezellige plaatsje in het noorden van Krk. Het kleine plaatsje heeft naar verhouding veel horecagelegenheden.

Al snel ploffen we neer op een gezellig terrasje. We genieten van het uitzicht over de haven en het toerisme dat voorbij paradeert. Na een smakelijke, krokante panini, rijden we door naar het verderop gelegen, verlaten ‘Haludovo Palace Hotel ‘. Via deze link vind je mijn blog met boeiende historie over deze indrukwekkende plek (incl. dronevideo!). 

Het vervallen hotel schept een Berlijnachtige sfeer. Daar vind je ook van die verlaten gebouwen waar niets mee wordt gedaan; Waar enkel ‘graffiti-jongeren’ zich mee bemoeien en de natuur zijn gang kan gaan. Krakend over het glas verkennen we het -ondanks zonnestralen- duistere gebouw. Op een vreemde manier is het een kunstzinnig tafereel. We maken daarom vele foto’s:

Nadat we de ruimte hebben verkend, wil Rutger vliegen met zijn drone. Het lijkt me een krappe ruimte om te vliegen met zo’n ding, maar ik vertrouw op Rutgers oordeel. In het gebouw kan de drone door magnetische velden geen contact maken met de afstandsbediening, wat ons wel een belangrijke stap lijkt. Buiten hebben we meer succes. Nadat de buitenkant van het hotel visueel is vastgelegd, probeert Rutger het apparaat naar binnen te vliegen. Er hangen touwen en kabels die ik snel probeer weg te hangen. 1 kabel loopt echter van links naar rechts door de ruimte heen; deze zal Rutger moeten omzeilen. Het GPS signaal lijkt wat ruis te ontvangen en de drone schiet meters heen en weer hoewel Rutger hem stil houdt. Vlug probeert Rutger wat beelden op te nemen en vliegt hem dan weer naar buiten. Blij dat het kostbare apparaat weer op de grond staat!! Qua kostbaarheid is het eigenlijk net of er een (goedkope) auto of vakantie wegvliegt en je er geen grip meer op hebt!

Het vervallen hotel roept op dat moment vele vragen bij ons op. Om al deze indrukken te verwerken, zoeken we onze rust in Njivice; een klein plaatje met een aantal restaurantjes met zeezicht. We kiezen voor een middenklasse restaurant waar we voor slechts 7,40 per hoofdmaaltijd genieten van ćevapčići (ja, we zijn er dol op). Hier komen we achter de werkelijke historie van het Haludovo Palace Hotel. We sluiten onze dag wederom af in de hangmat aan het strand.

Maandag is voor ons beide een dag met weinig inspiratie. De vrije zondag was een dag waarop we hebben ontspannen, maar ook veel hebben gezien. Zondagavond merkte ik dat alle indrukken me veel energie hadden gekost, waardoor ik er vandaag de na-effecten van voel. Ik wilde vandaag de nieuwe blog online zetten, maar ondanks veel inzet, wordt het toch dinsdag. Na een serietje, vallen we vroeg in slaap en hopen we dat morgen een productievere dag zal zijn!

Dinsdag herpakken we ons. We werken flink door met de zon op onze bol. Na het avondeten kom ik op het idee om een frisse duik in de zee te nemen. Rutger kijkt me nog even met een scheef oog aan, maar hij gaat de uitdaging dapper aan! Het zeewater is nog maar 16 graden, maar we wagen het erop! Onze voeten stribbelen nog even tegen, maar we zetten moedig door! Het water voelt koud aan op onze huid. Rutger weet dit gevoel mooi te verwoorden: ‘Het is alsof we in een zee vol cider zwemmen’. De kou prikkelt de huid, maar ons lijf houdt ons goed warm. We voelen ons wakker, levendig en vrij! Het voelt heerlijk aan! Het geeft een krachtig gevoel dat je lichaam de kou kan trotseren. Nadat we het water uitlopen, merken we op dat de lucht warm op onze huid aanvoelt. De Kroaten zullen wel denken; gekke Hollanders die al bij de eerste zonnestraal gaan zwemmen! ? Tijdens de warme buitendouche op de camping hoor ik Rutger wel 15 keer zeggen hoe heerlijk hij het vond ?. Ik ben het er helemaal mee eens! De avondduik gaf een heerlijke kick waardoor we energie voelden om die avond nog even door te werken.

Woensdag en donderdag werken we voornamelijk. Rutger vliegt met de drone om een video van de camping te maken tot hij plots zijn drone kwijt is. Op het display wordt aangegeven dat hij disconnected is met de drone.  Helaas kan Rutger niet op zijn gehoor vertrouwen om de drone terug te vinden, aangezien het geluid van een grasmaaier het apparaat overstemd.. Wat een pech; net nu ze grasmaaien is de drone weg.. Wat blijkt; Dat geluid komt van zijn drone die een close-up van een boom maakt en ondertussen de boel wat bij snoeit.. Gelukkig schiet een camping-medewerker snel te hulp. Hij klimt naar de drone toe en roept naar Rutger dat hij de drone uit moet schakelen. Helaas heeft Rutger niets meer te zeggen over het apparaat. Zijn cortisol is op dat moment naar de max gestegen! De camping-medewerker kent geen angst en grijpt de drone uit de boom. HELD! De drone staat weer veilig in onze caravan. We moeten toch nog maar eens nadenken over die prijzen voor drone-video’s..

Je bent weer helemaal op de hoogte van onze ervaringen! Ik hoop dat je weer hebt genoten van de blog, ondanks dat het minder spannend en gevaarlijk was dan de voorgaande weken! Al zijn onze ouders daar wel blij mee ? Onderaan deze blog hoor ik heel graag wat jullie van deze blog vinden. Hierdoor kunnen meer mensen deze blogsite vinden en zien wat voorgaande lezers ervan vonden! Een kort berichtje of vraag is ook erg welkom!

Week 15

Voordat we Slovenië uitrijden, komt er een automobilist in tegengestelde richting met een rotvaart uit een parkeervak rijden! Het scheelde maar een haartje of we hadden er bovenop gezeten! Verbouwereerd met wat er zojuist was gebeurd, rijden we voorzichtig verder..

We sparen de tol uit, want we hebben tijd genoeg en proberen zo lang mogelijk op avontuur te gaan. Onnodige kosten proberen we daarom te vermijden! We schakelen de tol uit voor Slovenië en Kroatië. Wat blijkt; hierdoor stuurt de navigatie ons via Italië waar we àlsnog op tolwegen komen en waar we geen kaarten voor hadden gedownload! We rijden door getto-achtige steden en onverlichte natuurgebieden met haarspeldbochten waar geen eind aan lijkt te komen. Deze overtocht naar Kroatië lijkt voor ons gevoel langer te duren dat de gehele heenweg dusver. Vermoeid aangekomen in Reijka, kunnen we moeizaam een staanplek vinden om te overnachten. We nemen een kijkje op de parkeerplaats voor een lidl, maar eenmaal ingereden blijkt het vol te staan en moeten we achteruit terug. Dit blijkt de moeilijkste manoeuvre die Rutger ooit met een caravan heeft gedaan! De vermoeidheid wordt tijdelijk omgezet naar volle concentratie en alertheid. Uiteindelijk hebben we ons kantoor op wielen; ons thuis voor de komende maanden, zonder schade bevrijdt. Je begrijpt dat we op dat moment een heerlijk overwinningsgevoel samen delen. Na deze ervaring nemen we genoegen met een scheve staanplaats. We voelen enige angst dat de caravan achteruit beweegt richting hekwerk met uitzicht (en afgrond ?). Die nacht slapen we met een lichte spanning en we worden onuitgerust wakker.

Die ochtend gaan we opzoek naar een tankstation met betaalde douches of een zwembad, maar dit blijkt niet zo gemakkelijk te zijn als in de eerder doorkruisde landen. Een beetje flodderen bij de wasbak dan maar.. ?

We vertrekken uit de drukte van Rijeka en touren het binnenland in om daar een prettige staanplek te vinden. Dit lukt ons op een veldje naast een meertje; de caravan staat recht en rustig. Echter voelen we ons geen van beide op ons gemak. We staan verlaten en zijn bang beroofd te worden. Zo energiek als we ons 48 uur geleden voelden, zo uitgeblust voelen we ons op dit moment. Het waren vermoeiende dagen. Na een serietje te hebben gekeken, kiezen we er om 23:00 dan toch voor om te vertrekken naar een plek die veiliger voelt. Die vinden we en we slapen heerlijk tot we gewekt worden met de vraag om te vertrekken van het privé terrein; ‘OEPS!’

Na deze afgelopen twee dagen geen prettige, goedkope verblijfplaats te hebben gevonden om van daaruit te werven, zoeken we contact op met onze klant. We zouden 16 april aankomen, maar kunnen wat hen betreft direct terecht. Wat heerlijk!

Die middag rijden we naar het eiland Krk. Al maanden geleden keken we kwijlend naar de prachtige foto’s van dit eiland waar we een maand lang mogen verblijven. In tegenstelling tot de regenachtige dag daarvoor, is het vandaag heerlijk zonnig. De oostkust is droog, maar al rijdende naar het westen worden de dorre struiken verwisseld voor groene olijfbomen en palmbomen. We besluiten het oude stadje Krk in te trekken. Lees via deze link verder over de historische stad Krk.

We nemen onze laptops mee de zon in en werken vanaf een bankje aan het water. Naast ons zitten wat ‘hang- oudjes’ en samen kijken we uit op een gezellig haventje.  Na even te hebben gewerkt, kunnen we het niet laten om de oude stad toch even kort te verkennen. Het is een stadje om verliefd op te worden. Kleine, smalle straatjes vullen de stad. Van de ene ontdekking, val je in de andere. Kleine boetiekjes en gezellige terrasjes wisselen elkaar af. Het heeft een vriendelijke, veilige uitstraling. Er heerst rust (,althans, in het voorseizoen..). De zon brandt op onze huid en we voelen ons tevreden en vrolijk.

We starten de motor van de Pasat en rijden richting Camping Marušina Olive Hills; ons thuis voor de komende weken. We werden van te voren gewaarschuwd voor een smal pad met hobbels. Eenmaal aangegeven hoe lang onze caravan was, verwachtte de eigenaar geen problemen om boven te komen. De eigenaar had niet verteld dat er op dit hobbelige zandpad vol kleine stenen sprake is van een hellingsgraad van 10%. We slippen weg en we twijfelen of we wel door moeten proberen te rijden. We willen echter wel erg graag naar boven dus doen nog een aantal pogingen. De spanning of we schade zullen rijden maakt me licht misselijk. Het blijkt geen zin te hebben om bovenop de motorkap te zitten in de hoop dat de wielen meer grip zouden krijgen. Wanneer ik achter de caravan duw tijdens het rijden, komen we een paar meter verder. Hier blijft het bij; we moeten toch inzien dat we zo niet boven zullen komen. We sturen de eigenaar een foto-berichtje van hoe ver we zijn gekomen.

De eigenaar treft ons op het pad. Het blijkt een zeer vriendelijke, rustige man met halflang-haar van rond de 40. Even later ontmoeten we zijn broer; mede-eigenaar van de camping; een vriendelijke, relaxte, gezette man met droge humor. Hij belt een kennis van hem op met een tractor. Na te hebben gevraagd hoe zwaar de caravan weegt, belooft de beste man aan de telefoon ons te helpen om de caravan naar boven te takelen. Na een kwartier komt onze redding aan. Het blijkt een héle kleine (!) tractor te zijn met een bestuurder van rond de 80! Ons oh zo geliefde huisje zal in handen worden gelegd van deze bijna dove man op zijn mini-tractor..

Met veel (kroatische) woorden, zeer veel geduld en zorgvuldig handelen wordt de caravan gekoppeld. De oudere man rijdt met de caravan weg en direct schraapt de onderkant over de grond, waardoor er een kabel los komt te zitten. Je begrijpt dat deze actie me niet gerust stelt over de verdere weg over de hobbels en stenen die de caravan nog moet afleggen.. De eigenaar probeert ons gerust te stellen door te vertellen dat deze man weet wat hij doet en dat de caravan in goede handen is. Na de eerste bocht vertelt de oudere man in het Kroatisch dat hij bijna 100% zeker weet dat het goed zal gaan, maar dat we beide een kei mee moeten nemen voor ‘stel dat’ de tractor het niet houdt. We moeten in een dergelijk geval de keien zo snel mogelijk achter de wielen leggen om te voorkomen dat de caravan naar achter rolt/ stort. Nu zie ik pas echt in dat een werkende handrem aan de caravan toch echt zijn voordelen heeft.. Helaas zien we dat nu pas, waardoor we nu geen werkende rem hebben..

De relaxte eigenaar zoekt rustig naar een goede kei, maar wij Nederlanders schieten in de stress want de tractor rijdt voort en we hebben nog geen geschikte kei gevonden!! WACHT!

Nadat we de keien het eindeloze pad op hebben gesleept, blijkt het gelukkig allemaal goed te zijn gegaan. Na het kleine incidentje aan het begin, verliep de rit voorspoedig. De caravan staat boven!! En op wat voor een plek!! Dat verdient een vreugdedansje en een wijntje! We douchen in de buitenlucht en wanneer we al het angstzweet van ons hebben afgespoeld, nemen we nog een wijntje. En nog een.. En nog een..

Rutger staat de volgende ochtend op met een kater.. De zon heeft onze voortuin al lekker opgewarmd wanneer wij uit onze caravan stappen. We richten de caravan gezellig in met o.a. de cactussen en een vloerkleedje.  We leggen ons buitenkleedje in de ‘tuin’, klappen de tafel en stoelen uit en hangen gezellige lampionnen op. Het speciaal op maat gemaakte bureaublad wordt vastgemaakt. Rutger zoekt met zijn wifi-extender naar het internet van de camping, maar hier krijgt hij geen contact mee. Uiteindelijk vindt hij wel open wifi in de buurt, waar hij zonder wifi-extender nooit contact mee zou hebben gekregen. Nu kunnen we lekker aan het werk! Gelukkig maar, want de afgelopen dagen hebben we natuurlijk weinig kunnen werken. Na een aantal uur te hebben gewerkt, wil Rutger de campingplaats via een drone video aan familie en vrienden laten zien. Officieel moet je daarvoor toestemming vragen aan de campingeigenaar aangezien het eigen terrein betreft. Hij stuurt netjes een berichtje naar de eigenaar; ‘Can I fly with my drone above the campsite?’ De eigenaar lijkt de zaak erg serieus te nemen en wil het eerst even met z’n allen overleggen. Wat blijkt achteraf; hij dacht dat we met een soort vliegtuig over het terrein wilden vliegen! Geen wonder dat hij niet direct toestemming gaf!

Na een officiële incheck en Nederlandse geschiedenisoverhoring waardoor we ons onwetend voelen, verlaat hij ons weer. Die avond begint het gezellig te regenen op het dak van de caravan. Een mooie avond voor een filmpje! De regen klettert door tot in de volgende ochtend.

De camping is afhankelijk van zonnepanelen, wat schijnbaar betekent dat we op een dag als vandaag geen stroom hebben. Dit betekent: geen koffie, geen stroom voor de laptop, geen stroom voor de koelkast, etc. Daarnaast zijn de toiletten en douches met open daken ineens minder aantrekkelijk.. In de caravan bedenken we een plan voor de rest van de dag, wanneer we ineens koeienbellen horen. Wat leuk! Aan de overkant van het pad lopen een aantal koeien op de camping. Ik maak snel een foto voordat ze misschien weglopen. Er loopt zelfs een klein kalfje bij! Ze komen deze kant op dus ik fotografeer erop los. Plots beginnen twee stieren met elkaar te vechten! Vlak voor de caravan gaan ze elkaar te lijf! Ze knallen tegen de boom die nog geen 4 meter van onze caravan staat en het gevecht komt onze kant op. Eén meter voor de caravan nemen ze het tegen elkaar op. We geloven onze ogen niet en weten niet wat we moeten doen om te voorkomen dat ze richting de caravan komen. We kunnen enkel afwachten. Het gevecht houd gelukkig op, maar de spanning dat het weer zal gebeuren zit er nog wel in.. Moeder koe staat ondertussen lekker aan onze elektriciteitskabel te smikkelen. Het gooien van een lege waterfles door het toiletraampje heeft geen zin; de oranje kabel schijnt een delicatesse te zijn. Ze eet de kabel compleet door en vreet zo een aantal meter kabel weg!!

Er hangt nog steeds een stuk kabel aan de caravan. We zijn bang dat een van de koeien verder zal knabbelen aan dit stuk snoer en zodoende aan de caravan zal trekken. Ik durf niet naar buiten te gaan en weerhoud Rutger ervan om met de auto die kant op te rijden. Wie weet hoe deze opvliegende koeien dan zullen reageren! Met gevaar voor eigen leven breng ik de tuinstoelen in veiligheid door ze over het muurtje te gooien en onder de caravan te verstoppen. Op ten duur hoor ik geknaag aan de achterkant van de caravan. Dit is voor mij de druppel en ik gooi de deur open, roep wat en knal de deur weer dicht. De koe of stier schrikt en de gehele groep koeien verlaat ons terreintje. Wat een last van de schouders..

De eigenaren nodigen ons die middag uit om mee te rijden naar Rijeka. We kunnen zonder stroom en kabel niet aan het werk dus we gaan graag op hun aanbod in. De eigenaren kijken op van ons verhaal over de knagende koeien. Ze geven direct aan de kabel de vergoeden. Onderweg naar de Bauhaus (voor een kabel) krijgen we veel uitleg over de geschiedenis van Krk en Rijeka. We stoppen bij een plaatselijke banketbakker voor de lekkerste zoetigheden, waar ik een overheerlijke chocoladetaart en notenrol krijg. Ook bezoeken we een plaatselijke slager waar de camping-eigenaar zijn vlees haalt. Een dergelijke slager ziet er heel anders uit dan in Nederland; er hangen grote stukken vlees waar je duidelijk een dier uit herkent. Het vlees hoeft niet in de koeling aangezien het zeer vers is en snel verkocht wordt. Wij halen een kilo ćevapčići. Ben je benieuwd wat ćevapčići is en hoe je het bereid? Bekijk dan deze link. Daarna lunchen we bij het gezellige wegrestaurant Putnic waar je een heerlijke hoofdmaaltijd kunt nuttigen voor nog geen 30 kuna (4 euro). De eigenaren trakteren om ons te laten bekomen van de schrik van de koeien. We voelen ons wat opgelaten door alle traktaties maar het voelt bijna onbeleefd om te weigeren. Deze Kroaten zijn ongelooflijk gastvrij en doen er alles aan om het ons op ons gemak te stellen. Er wordt bijv. een extra bord gevraagd zodat wij van hun gerechten mogen proeven. Het smaakt allemaal heerlijk! Eenmaal bij de Bauhaus aangekomen slagen we voor een nieuwe elektrische kabel, waardoor we weer lekker aan het werk kunnen. Met z’n vieren sluiten we de middag af met een goed wijntje. Ondertussen zijn we zo’n 4 a 5 uur verder waarin we de complete geschiedenis van Kroatië te horen hebben gekregen. Zelfs een vraag over het woord ‘aardappel’ in het Kroatisch, brengt hen een aantal eeuwen terug in de tijd. Eenmaal terug in onze caravan proberen we alle kennis een plekje te geven en komen we tot rust onder het gekletter van de regen.

De volgende dag is het vrijdag de 13e ..  Dat beloofd wat.. Maar niets blijkt minder waar dan het bijgeloof dat bij deze dag hoort. Vandaag schijnt de zon volop! Naast een heerlijk zomers gevoel betekent dit stroom en dus koffie, opgeladen laptops en douchen/afwassen met warm water. Daarnaast worden we niet meer nat in het toilet- en douchegebouw. We lijken de zonnestralen nooit eerder meer te waarderen dan vandaag! We werken heerlijk in de zon, genieten van een Kroatische lunch met ćevapčići en rode wijn en maken de volgende drone video. Do i need to say more? Het was een volmaakte dag! Zie de video hier

Aangezien we deze week nog maar weinig hebben gewerkt, werken we het weekend door. Ondanks onze ijverige houding, moeten we wel de deur uit om boodschappen te doen. Het ritme van de Kroaten ligt wat lager dan dat wij Nederlanders gewend zijn. In de plaatselijke Lidl merken we op dat niemand stress lijkt te ervaren. Bij de kassa staan wij met z’n tweeën paraat om alle producten zo snel mogelijk in ons karretje te proppen, maar dit blijkt totaal niet nodig te zijn.  Bij de overige klanten leidt de lange rij achter de kassa niet tot het bekende gesteun en gepuf, zoals we dat gewend zijn. Ook de kassière laat zich niet opjagen. Deze ontspannen houding werkt onbewust langzaam op ons door. Nu pas merk ik werkelijk wat de druk van de (snelle) maatschappij voor een enorme impact op ons heeft.

Ook zondag starten we de dag met werken. Er wordt die middag prachtig weer voorspeld en we hebben de behoefte om er op uit te trekken. We rijden richting het zuiden naar het strand, genaamd Stara Baska. De prachtige foto’s van het internet zien er met dreigende wolken toch minder imposant uit.. Accuweather bleek het weer onjuist te hebben voorspeld. We nemen ons voor om deze strandervaring nog eens over te doen wanneer het zonnig is. We stellen de navigatie in op het plaatsje Vrbnik, dat op het oosten van het eiland op een klif is gevestigd. Evenals de stad Krk, heeft het plaatsje smalle straatjes en historische monumenten. De straatjes lopen stijl omhoog en kriskras door elkaar. We kijken onze ogen uit en lopen nieuwsgierig van de ene straat naar de andere. Plots komen de dreigende wolken hun belofte na. Het begint te regenen en we weten niet meer hoe we boven zijn gekomen. We wandelen langs smalle boetiekjes, kleine moestuintjes en gangetjes die net genoeg daglicht binnenlaten om de vele potplanten te laten groeien. We volgen het richtingsgevoel van Rutger, wat ons de juiste kant op stuurt. Helaas komen we net 20 meter lager dan de auto uit. Gelukkig waaien de donkere wolken (op een paar spetters na) aan ons voorbij. Onze korte flirt met dit historische dorp laat ons verheugen op een nadere kennismaking! De foto’s houdt je van ons tegoed!

Ćevapčići, mmm..!!

Say what? Ja, deze blog gaat over ćevapčići [tjewaptjietjie]. Het is een overheerlijk vleesgerecht dat over de hele Balkan (onder verschillende namen) bekend is.  Het bestaat uit heerlijk gekruide worstjes gemaakt van gehakt. Helaas is het in Nederland niet te koop, maar dat wil niet zeggen dat je dit heerlijke gehakt niet kunt proeven!

Het recept is eenvoudig. De voorbereiding kost 15 minuten, evenals de bereiding. Binnen een half uur kun je heerlijke zelfgemaakte ćevapčići op tafel hebben staan!

De ingrediënten voor 4 porties zijn;
2 uien, 500 gr rundergehakt (of 250 gr rund en 250 gr lam of 250 gr varkensgehakt), 1 ei, 2 teentjes knoflook, 3 eetlepels fijngehakte peterselie, 1 eetlepel tomatenpuree, 1 eetlepel mosterd, snufje cayennepeper, zout, peper, 2 eetlepels bloem, en olie, om in te bakken.

De boodschappen binnen? Het is tijd om voor te bereiden!
Hak de knoflook en uien fijn. Meng dit met het ei en het gehakt. Vervolgens meng je dit met de peterselie, tomatenpuree, mosterd, cayennepeper, zout en peper. Vorm hier vingerdikke worstjes van en haal deze door de bloem.

Whoppa, we zijn klaar om te kokkerellen!
Verhit wat olie in de pan en bak de ćevapčići aan beide kanten zo’n 5 à 6 minuten. Ze moeten van buiten bruin zijn, maar van binnen nog sappig.

Ćevapčići wordt vaak gecombineerd met uien, sla, ajvar ( een smaakmaker die hoofdzakelijk bestaat uit rode paprika, aubergine, zout, plantaardige olie en specerijen. In Nederland is het te koop in de Turkse winkel.) of kajmak (een romig zuivelproduct, vergelijkbaar met zure room. Via deze link vindt je een recept voor kajmak.) en geserveerd met friet of rijst. Mocht de moed je in de schoenen zakken van al deze bijgerechten, dan heb ik goed nieuws; het gehakt is ook heerlijk zonder al deze extra’s!

Dobar tek! (kroatisch voor ‘eet smakelijk’)!

 

8 x Wist je dat:

  • Ćevapčići ook heerlijk voor op de grill of BBQ is?! (Vet het rooster wel goed in)
  • Er traditioneel een robuuste rode Balkan wijn bij ćevapčići hoort. Je zou een rode Bulgaarse wijn op de wijnafdeling kunnen vinden, maar ook Schoondal rood uit Zuid-Afrika past heerlijk bij dit gerecht!
  • Het gerecht zijn oorsprong heeft in de middeleeuwen, toen de Balkan deel uitmaakte van het Ottomaanse Rijk.
  • Het een regionale variant is op kofte kebab, de Turkse kebab.
  • Ze in Roemenië een soortgelijk gerecht kennen, genaamd mititei
  • Het woord van het Perzische woord kebab komt, dat tevens in het Turks gangbaar is. In het Turks is de kebabçı de man die kebab maakt. Via de Ottomanen is dit woord waarschijnlijk naar de Balkan gekomen en vervormd naar ćevapčići.
  • Voor Kroaten de lunch als belangrijkste maaltijd wordt gezien.
  • Kroaten als diner de restjes van de lunch opeten. Gelukkig is ćevapčići ook heerlijk op brood!

Stad Krk

Hou je van historie? Zet dan Krk-stad op je bucketlist!

Wanneer je in de buurt van het eiland Krk bent, is een bezoek aan de gelijknamige Krk-stad zeker de moeite waard. De stad is gevestigd op een prachtige locatie aan de westkust van het eiland. Vanuit het vaste land (Šmrika) bereik je binnen een half uur rijden de stad Krk.

De sfeervolle stad telt tegenwoordig 6243 inwoners (2011). Krk is de grootste plaats op het eiland en kent een eeuwenoude historie. Zelfs wanneer je niet zo geïnteresseerd bent in geschiedenis, wordt je geïnspireerd door de oudheid die deze stad uitstraalt. Het verleden is te voelen in de smalle straatjes. Al in de romeinse tijd was Krk-stad een belangrijke nederzetting. De overblijfselen van de Romeinse stadsmuur dateren uit de 2e eeuw v. Chr. Het is logisch, maar toch sta ik er graag even bij stil; Jezus zou dus pas twee eeuwen daarna worden geboren! De kathedraal (Katedrala Uznesenja Marijina) komt uit de 5e eeuw na christus en de oudste verdedigingstoren komt uit de 12e eeuw. In die periode werd het eiland geregeerd door de Frankopan hertogen. De Frankopan familie was de machtigste edele familie in heel middeleeuws Kroatië. Het Frankopan kasteel is behouden gebleven, evenals verschillende Romaanse en Gotische kerken.

Naast historie, is er nog veel meer te beleven in Krk-stad!

Dat cultuurjunkies hun hart op kunnen halen in Krk-stad, mag duidelijk zijn. Het is een mooie stad met een vriendelijke, veilige uitstraling. Er zijn genoeg gezellige terrasjes en barretjes om alle indrukken van de fascinerende geschiedenis te verwerken. Sluit deze heerlijke dag af met het proeven van een van de lokale specialiteiten zoals een handgemaakte ‘šurlice’ pasta of een topkwaliteit lamsvleesgerecht van het eiland. Naast de lokale specialiteiten, kun je ook voor een nationale specialiteit kunnen kiezen, zoals het heerlijke vleesgerecht; Cevapcici. Via deze link vind je meer info over dit historische Balkan-gerecht.

Tip! Mocht je opzoek zijn naar meer historie, wat dacht je van het Baška Tablet (Bašćanska ploča)? Het is een uniek historisch monument dat het begin van de Kroatische geschreven taal representeert! Je vindt het tablet in de St. Lucy’s kerk in Jurandvor. Via deze link vind je meer informatie over het Baška Tablet.

 

Het Fenomenale Triglav Nationaal Park

Zoiets hou je toch niet voor jezelf?!..

Het valt me op dat Slovenië bij weinig Nederlanders bekend staat als vakantieland. Wanneer ik over dit land praat, wordt vaak de vraag gesteld: ‘Is het daar wel mooi dan?’ of ‘Wat voor een natuur moet ik me daar bij voorstellen?’ Het verbaast me dat we in Nederland maar weinig weten over Slovenië. De mensen zijn er namelijk erg vriendelijk en de natuur is er wonderschoon. Het Triglav Nationaal Park is daar een prachtig voorbeeld van.

Ik stap graag nieuw terrein binnen zonder voorkennis of verwachtingen. Op die manier word ik verrast en ervaar ik dingen die de door-folders-geïnformeerde toerist niet mee zal maken. Keer op keer ben ik verwonderd door de natuur en cultuur om me heen. Een zeer bijzondere ervaring was het blanco binnenrijden van het Triglav Nationaal Park..

Ik hoor je denken: ‘Waarom geef je mij deze voorinformatie dan wel?’. Veel mensen zullen dit prachtige gebergte niet binnenrijden zonder van te voren overtuigt te zijn van de schoonheid. Ik gun het iedereen om dit prachtige natuurgebied met eigen ogen te aanschouwen!

Het Triglav Nationaal Park heeft ruige, met sneeuw bedekte bergtoppen. De scherpe pieken, steile rotsen en diepe gletsjerdalen maken een imposante indruk. In het hart van het park ligt de hoogste berg; Mt. Triglav is 2864 meter hoog! Hij is vanuit bijna alle delen van het land zichtbaar. Naast de bergen maken de vele prachtige watervallen en de groene valleien het landschap uiterst afwisselend. De Soča- en Sava rivieren kabbelen door dit schilderachtige beeld heen en leiden tot diverse heldere meren. Het park is 838 km2 groot, wat ongeveer even groot is als de oppervlakte van de 20 nationaal parken van Nederland samen. Het is een van de oudste Europese parken en het grootste beschermde natuurgebied van Slovenië.

Het Nationaal Park is een heerlijk wandelgebied. In de zomer kan de temperatuur in Slovenië oplopen tot zo’n 30 graden, maar in de bergen kun je heerlijk vertoeven. De temperatuur loopt daar uiteen van zo’n 20 graden in een vallei tot zo’n 6 graden in de hoge bergen. Tijdens grote wandeltochten, kun je gebruik maken van een van de berghutten. Naast wandelen nodigt het landschap je uit voor tal van sportieve activiteiten. Je kunt er raften, canyoning, fietsen, skydiven, paragliden, etc.

Ik neem aan dat ik je heb weten te overtuigen van deze ‘nieuwe’ vakantiebestemming. Je bent vast al een gaatje in je agenda aan het zoeken om naar het Triglav Nationaal Park toe te gaan. Denk er daarbij wel aan een camping te reserveren, want anders loop je de kans op een staanplek mis. In Slovenië is het toerisme de afgelopen jaren in opbloei gekomen. De relatief weinig campings die er zijn, geven bij ons aan dat zij in het hoogseizoen vaak uitpuilen. Ik kan je de Korita camping aanbevelen. Deze gerenoveerde, sfeervolle, hippe camping met zijn vriendelijke personeel heeft een mooie ligging aan de soca rivier.  Lees meer op de website van Camp Korita. Mocht je met een camper of caravan reizen, dan kun je tussen 22:00 en 7:00 gratis overnachten op de volgende (prachtige!) camperplaats. Coördinaten: 46.475305, 13.781937.

Ben je geïnteresseerd in onze persoonlijke ervaringen in het Triglav-gebergte? Lees dan verder in ons reisverhaal.